یه وقتی هست

که آینه تو رو نشون نمی ده وُ آسمون بهت نگاه نمی کنه

زیر پاهات خیابونو نمی بینی

وَ هیچ سایه ای تو رو به خودش راه نمی ده

اصلا هیچکی حواسش به تو نیست

و تو حیرونی که بابا مگه چی شده

و به خودت می گی نکنه

وَ اون وقته که می فهمی

راستی راستی تنها شدی وُ دیگه خورشید وُ نمی بینی

وَ هیچ وقت

بوی گلی رو حس نمی کنی.

کوروش رنجبر
از مجموعه شعر مغز مادرم