من قالیچه بافته ام با

سرخی آتش غروب تو

با سفید ساکت صحبت

با سیاهی دود

دیری ست قالیچه ریخته زیر پای تو

گیرم که نمی آیی.

بیژن نجدی،
از مجموعه شعر خواهران این تابستان