کاش می دونستم تو سرم دقیقا چی می گذره. این جوری شاید می تونستم با کمی فشار به ذهنم ردیف کلمه ها رو بیارم رو کاغذ و اسمش رو بذارم "آهی که کشیدمان" و اون وقت بگم: نگاه کن! بالاخره منم شعر گفتم!
واسم فرقی نمی کنه که قافیه و ردیف داشته باشه یا وزنی. سفید باشه یا... شعر من هیچ وقت در هیچ کتابی چاپ نخواهد شد و برای سر هم کردن واژه ها تو این سرزمین هیچ حد و مرزی نیست. من اینجا هر قدر که بخوام شعر می گم. بی هیچ مجوزی. و اونوقت فاتحانه می گم: من هم شاعرم. نگاه کن..

فقط اگه می دونستم تو سرم دقیقا چی میگذره...