گندم هایی که مامان از یه هفته پیش خیسشون داده بود که جوانه بزنن، حالا حسابی سبز شدن و بابا واسه ماهی قرمزهایی که از عید پارسال هنوز واسمون دم میزنن یه تنگ بلور خریده.

تو راه رستم آباد وقتی بابا ماشین و جلو امامزاده هاشم نگه میداره که صدقه بندازیم تارا به مامان میگه که سکه های براق و نگه داره. عمه تامین هم شب چهارشنبه سوری یه کاسه از سمنویی که بعد از ظهرش پخته بود رو بهمون میده.

_مامان که زنگ در و میزنه، ترمه میدوئه بیرون . هوای خنکی که یه چیزی بین بهار و زمستونه از لای در میاد تو. ترمه با یه گلدون سنبل برمیگرده. می پرسه تینا تو سنبل سفید و بیشتر دوست داری؟ یا که بنفش؟ میگم: بنفش..

از جلوی میوه فروشی ها هم که رد میشیم نگاهمون دنبال سیبهای سرخ و براق همه جا رو میگرده..

من میگم رو سفره، سرکه حتما باید باشه بوی عید و هفت سین میده.. تارا هم سفره رو بدون سنجد نمیتونه تجسم کنه!

این طوری شد که هفت سین امسالمون هم آروم و قشنگ کنار هم نشستن..

..............................................................................................................

پ ن: مامان بالاخره حاضر شد که شیرینی های امسالمون هم خونگی باشن. امروز خریدهای لازم و واسه نخودچی و شیرینی گردوئی و میکادو و تخم مرغی کرد..

پ ن: تو سرویس وقتی بچه ها موقع خداحافظی سال نو رو به هم تبریک میگفتن حس خیلی خوبی داشت. همچنین تو مغازه ها و خیابونا..

پ ن: عکس هفت سینمون و حتما میذارم اینجا!

پ ن: بساط هفت سین شما هم جور هست؟!

بوی عید میاد.

وای بچه ها دیشب منو بختک گرفت.. به معنای واقعی وحشتناک بود. جمعه رفته بودم کوه و خستگیش تا دیروز هنوز تو تنم مونده بود. ساعت طرفای دوازده بود که دیگه خوابه بدجوری سرم هوار شد زود خوابم برد در حین به خواب رفتن ذهنم درگیر مقدساتی بود که تقدسشون رو واسم از دست دادن به خاطر تکرار بی مورد نام آنها.

ساعت طرفهای یه ربع به یک بود که اخواب مغشوشه فشار وارد کرد و تصمیم گرفتم بلند شم و دوباره بخوابم. تصمیم به بلند شدن همانا و بختک رو سرم سوار شدن همانا. کوچکترین حرکتی تو هیچ کدوم از نواحی بدنم نمیتونستم ایجاد کنم. یه لحظه احساس کردم شاید اشباح خبیثه به خاطر افکار منحرفی که قبل از خواب به سرم زده بود گریبان گیرم شدن!! اومدم مامانم و صدا بزنم اولین بار داد زدم "مامان!" . خوشحال شدم که بالاخره تلاشهایم برای عکس العمل نشون دادن به نتیجه رسید و روزنه هایی از امید در دلم هویدا شد. هی موندم هی موندم دیدم نه مامان جواب نمیده. دومین بار اومدم داد بزنم متوجه شدم فکر اینکه دفعه ی اول صدام در اومده توهمی بیش نبوده! تلاش مجددم رو واسه سومین بار شروع کردم که یه دفعه یادم اومد یه باری ترمه گفته بود بختک اسم یه جنیه که شبا میاد سراغ آدما. اسم جن که اومد تو ذهنم آقا برق سه فاز منو گرفت دیگه! همچین از جا پریدم که پدر هر چی بختک و صلوات فرستادم.

بلند که شدم دوباره داد زدم" مامان!" بیا اینجا. داشتم با خودم فک میکردم الانه که مامانه بیاد و بهش بگم که یه خرده پهلوم بخوابه و بغلش کنم و دوتایی مادر و دختر مهربان بشیم که مامانم از تو اتاقش داد زد: "چی کار داری؟ خودت بیا اینجا !!!"

هیچی دیگه منم بغل و آغوش گرم مادرو بی خیال شدم. فقط ایشالا هیچوقت هیچکدومتونو بختک نگیره ، خیلی حس بدیه!

..........................................................................

پ ن: سیر صعودی که میگن اینه!

پ ن: گاهی وقتا لازمه آدم چیپ بنویسه..

پ ن: آیین خانم دیدی همش غمگین نمینویسم..

پ ن: من دیرم شده میخوام برم جلسه ی مجله ی بچه های معماری که اسمش جزو سورپرایزی برنامه ست. گویا یه صفحه واسم خالی گذاشتن که توش چیپ بازی در بیاریم منم دیدم یه خرده ضایع ست. میخوام بگم حالا این دفعه رو تو این صفحه یه حرکت اعتراضین راجع به انتقال کتابخونه به سازمان مرکزی در بیاریم تا بعد ببینیم با این صفحه چه باید کرد.