یادمه پخش سریال خاک سرخ که تموم شده بود صدا و سیما یه نشستی گذاشته بود با حاتمی کیا و بقیه عوامل فیلم. یادمه تو قسمت پرسش و پاسخش که بود یکی ازش پرسیده بود که از سینمای جنگ خسته شدین؟ هنوزم طاقت ایستادن روی اعتقادات خودتون رو دارید؟ و حاتمی کیا با تم خاص ادبیاتش و اون حالت حرکت لبهاش که همیشه واسم مطبوع بوده یه خاطره ای از روزهای جنگش تعریف می کنه که تو یه عملیات عقب نشینی در حال دوئیدن بودن و تیرهای عراقی ها همین طور از پشت سر می باریده که یهو یه دستی پاش رو میگیره و نگهش می داره میگفت که یه مجروحی بوده که معلوم بود تا دقایقی بیشتر نمی مونه و با وجود خونی که تو صورتش نبود و لبهای بیرنگش عجیب دستهاش چه قدرتی داشتن. می گفت واژه هاش گویا نبودن و من فقط از حالت چشمهاش می فهمیدم که ازم کمک می خواد. می گفت در اون شرایط کاری از دستم برنمیومد و فقط تونستم قول بدم که جلوتر که به نیروهای امداد که رسیدم براش کمک بفرستم. و با چشم های آبی ئی که مثل پرستویی اشک عیان نداشت اما خیس بود این طوری گفت: «برادر من چیزی که باعث میشه من روی سینمای جنگ کار کنم نه این حرفهای توئه نه هیچ چیز دیگه ای. قدرت کلمات اون قدری نیست که باعث بشه من غرّه بشم یا که مثلا بخواد انگیزه م رو واسه ادامه دادن بگیره چیزی که من رو جلو می بره قدرت اون دستهاست که هنوز رو پای منه و باعث میشه که از جنگ بگم!» این جزء اون دسته از دیالوگهاییه که واسه همیشه ش تو ذهنم موند چون عمیق بود چون پشتش واقعا یه اعتقادی بود چون گوینده ش بهش باور داشت و تا کجام نفوذ کرد. تا همین جا که عین جمله هاش تو ذهنم مونده و این هیچ ربطی به حافظه ی قوی م نداره. چون اصولا کلماتش تو دلم نفوذ کرده بود. تا میگذره و میرسه به این آخریا. اون جا که از جادوی دستهام گفتی دیالوگهای حاتمی کیا اومد جلوی چشمم با خودم فکر کردم که حتما همه ی دستها پشتشون یه قدرتی هست. درست مثل اون جا که کوروش رنجبر تو شعرش میگه دستی که آرامش دهد نمی یابد... فکر کردم که حتی دستها با حرکتشون می تونن حرف بزنن. درست مثل چشم ها. چشم ها هم همیشه خیلی گویاتر از واژه ها هستن و صریح تر حرفهاشون رو میزنن مثل اون جا که داشتی گل یخ فرهاد رو می خوندی اما چشم هات چیزی سوای حرکت لبهات می گفتن. مثل اون جا که اون مجروح با چشمهاش حرف می زد. اون شب به جادوی دستها ایمان آوردم و معتقد شدم پشت هرچیزی اگه یه حس یا باور قوی باشه چقدر قدرت تاثیرش رو زیاد میکنه.. مثل دیالوگهای حاتمی کیا مثل حرکت دستهای من.

امروز: با خودم فکر می کنم که دستهام چه کم قدرت بودن. شاید به خاطر اینکه همیشه سردن..

اشکی نمی ریزم.. آهی هم نمی کشم.. 88 که تموم بشه همه چیز رو با خودش خاک می کنه. همه ی خاطرات خوب رو هم حتی...