انگشتر آبی ئی رو که همیشه دست ملیسا می دیدم و می گفتم دوستش دارم خریدم و انگشتم انداختم. شهر کتاب هم که رفتم یه پاک کن فانتزی خیلی بزرگ 15*5 خریدم که روش نوشته بود: for your big mistakes . شبها منتظر می مونم تا ساعت یک شه و اونوقت همه ی آهنگهایی رو که مدتها دنبالش بودم رو دانلود می کنم تا صبح با یه بهانه ی خوب دکمه ی پاور کامپیوتر رو بزنم. از حموم هم که میام موهام رو با دقت سشوار می کشم و دامن فُن چهارخونه م رو می پوشم تا یه حس ِخوب ِدخترونه داشته باشم. تو همه ی این روزها تو همه ی چتها و اس ام اس هام از دندونها و لبخندهای مکرر استفاده می کنم که به خودم بقبولونم و باور کنم که چیزیم نیست.. من حالم خوبه..

چه دلم خوش نیست تو همه ی این روزهای بهاری که آسمونم یه ریز می باره. چه دلم همه ش آهنگهای آروم ابرهای حسین علیزاده رو می خواد با ساعتهای ساکت و بیکار که سرد و بی حوصله زل بزنم به در و دیوار. چه دلم محبت می خواد که عمرش فقط یه هفته نباشه. چه دلم عاشقی می خواد با همه ی حس های خوبش. چه دلم نوازش می خواد، آروم.. تو این هوای بارونی. و نگاهی که تحسین کنه همه ظرافتای تنمو. دلم یه حس خوب می خواد. که تکرارش کنم لابه لای کشیدگی دستهام. تو خالی ِبین انگشتهام.. چه دلم یه تو می خواد که قوی باشه و بزرگ.. با یه حس مهربون رو نوک انگشتهاش. دلم برگ می خواد و باد.. که خیس و ساکت و نارنجی افتاده باشه رو آسفالت. تو سکوت نگاهش کنم و بادی که بپیچه تو گردنم و با حرکت سردش روی پوستم احساس بودن کنم و دلم خوش باشه.. به این بارونی که این آسفالت سیاه رو خیس کرده.. چه دلم دلِ خوش می خواد..