ماه و ماهی

گره ی بی گره ای

2008-11-28T03:19:00.002+03:30

تمرین نوشتاری کارگاه بازیگری

موضوع: نوشتن یا به تصویر کشیدن یه روز از هفت روز ِهفته

اون جا که از حالت سجده به سمت صدای خدا تا پشت پرده ی سن چهار دست و پا دوئیدم و اون جا که آقای کارگردان جیغ می زد خانوم توحیدی ی ی ی ی ی و من اون رو کلافه و چنگ انداخته به موهاش پشت سرم تصور می کردم، از سن و صحنه فرار کردم.
نوشتن یا به تصویر کشیدن یه روز از هفت روز ِهفته ت… مو به مو... روی یه کاغذ بی خط . اون جا که هیچ اتفاق خاصی نمیفته. با تمام جزئیات ابلهانه ش.
_:«یه مدت که نمایشنامه بخونی دستت میاد. می فهمی که تو تمام نمایشنامه ها یه گره هست...»
اسمش خُتَن ه. گرافیک خونده گویا! اما زده تو کار نمایش و نمایشنامه نویسی.
گره! فکر می کنم که یه اصطلاح تو ادبیات نمایشی باشه. شاید همونی که بدرطالعی تمرینش رو بهمون داده بود! این طوری: «از الآن تا هفته ی دیگه! نگاه می کنید به دور و برتون! دنبال یه سری فعل و مفعول باشید! شیر آبی که باز نمیشه! می خواید بازش کنید. چطوری؟ چی کار می کنید؟ آقا هرزه! اصلا بسته نمیشه!»
وای وقتی که این گره، گره ی بی اتفاقی باشه! گره ی روزمرگی! درست اون جا که هیچ اتفاقی نمیفته. یادمه قبلا یه چیزی تو این مایه ها نوشته بودم. اسمش رو گذاشته بودم "تا یک سیگار کشیدن". درون مایه ش هم این بود که درست به اندازه ی یک سیگار کشیدن هیچ اتفاقی نمیفتاد و کل متن شده بود توصیف مو به موی جزئیات فضا. با اعتماد به نفسی که خاص همون سنم بود فرستادمش برای کسانی که دستی داشتن و باورشون داشتم. یکی گفت: «نمیشه! آقا این تو "اتفاق" بالاخره چرا نمی افته؟» منم گفتم: «منم همین رو می خوام! می خوام تا یک سیگار کشیدن هیچ اتفاقی نیفته و طرف واسه سیگارش زندگی کنه.» گفت: «نمیشه! لااقل واسه داستان کوتاه نداریم اینو! ولی توصیفاتش به درد نمایشنامه نویسی می خوره!» اون یکی هم گفت:«کابوسیه که باید نوشته شه تا بتونه با دیگران ارتباط برقرار کنه!»
خلاصه اون جا بود که قطعش کردم و بی خیال گره انداختن و باز کردنش شدم. شاید با این باور:
«چه در آن زمان و چه بعد بیشتر و بیشتر یه نظرم مسخره و غیرعادی آمد که فرهنگ ما آدم ها را به جایی رسانده که عده ای می نویسند یا می خواهند بنویسند، اما حرفی برای گفتن ندارند»*
گفتم گره اگه تو وجودم اون قدر بزرگ و محکم باشه خودش میاد. آخه زور بزنیم واسه چی؟! بماند که از اون روز تا حالا گره ی من همون بی گره ای مونده. درست اون جا که هیچ اتفاق خاصی نمیفته.

......................................................................

*: یوستین گاردر، مرد داستان فروش، انتشارات تندیس

!بیرون

2008-11-16T02:26:00.003+03:30

نمی دونم به خاطر رنگ جیغ کاپشنم بود که باعث می شد تو چشم باشم یا اینکه واقعا شلوغ می کردم که سر و صدام زده بوده تو ذوق استاده و بعد چهار_پنج بار تهدید و تذکر طی این جلسه و جلسه ی پیش بالاخره ازم می خواد که کلاس رو ترک کنم و از جلسه ی آینده هم دیگه سر کلاسهاش نشینم. کوله ی جگری م رو که استاده قرمز خطابش کرده بود برمی دارم و با حالت آویزونی به سمت در می رم. به وسط کلاس که میرسم سعی می کنم توضیح بدم و متقاعدش کنم اون صدای خنده مال من نبوده و همه ی هفته ی پیش من رو به خاطر صحبت کردن بغل دستی هام سرزنش کرده. می خواستم بگم که آره! صدای خنده ای اگه بود مال من هم بود اما کمتر از بقیه! خواستم توضیح بدم که همه ی امروز رو واسه اینکه دعوایی که مال بقیه ست رو نخورم، دست به سینه نشستم و سعی کردم به حرفهای صد تا یه غازش که نه به درد دنیامون می خوره نه آخرت گوش بدم و هی سعی کنم چرت نزنم و جلوی بسته شدن چشم هام رو بگیرم. به وسط کلاس که رسیدم می خواستم به اطلاعش برسونم که تویی که دور برداشتی و فکر می کنی داری عده ای رو ارشاد می کنی و با حرفهات داری قدمی در جهت اصلاح این دنیای خاکی و خراب شده بر میداری و این طوری باری رو که خدات رو دوشت گذاشته داری سبک و سبک تر میکنی، این جماعتی رو که می بینی جلوت نشستن و با حرکت سرشون جمله هات رو یکی یکی تأیید میکنن تو فکرشون که بری میبینی دارن با خودشون فکر میکنن که یعنی خورشت امروزشون چی می تونه باشه و الآن که خونه رفتن بخورنش یا بمونن یهو شام بخورن، اگه فسنجون بود پلوش رو گرم کنن یا به حرف مامان گوش بدن که می گه نه فسنجون با پلوی سرد خوشمزه تره! می خواستم بهش بگم که بچه ها خیلی اگه لطف کنن و بخوان فکرهای مرتبط بکنن اینه که هفته ی دیگه اگه امتحان میان ترم ت رو دارن اون وسط مسط ها کِی می تونن یه وقت خالی واسه خوندن روزنامه وار درست پیدا کنن و کی برن جزوه های فتو شده ت رو از انتشارات فنی بگیرن! می خواستم بهش تاکید کنم که این قدر واسه من و این بچه ها انرژی نذار و از احساس مسؤولیتت در قبال گفته شدن کلیه ی مطالب تو این کلاس حرف نزن چون همه ی حرفهات به چیزشونم نیست. می خواستم اینم تاکید کنم همه ی این حرفهام به خاطر این نیست که از کلاس انداختیم بیرون و واسه اینه که هنوز بلد نیستی درس بدی و کلاسی که همه ی مباحثش ایدئولوژیکه و می تونه چالش برانگیز باشه تبدیل شده به مکانی واسه چرتِ سر ظهر زدن و فکر کردن به خوراک دلمه و مرغ سوخاری! آره می خواستم همه ی اینا رو بهش بگم اما سرم داد کشید و گفت که هر چی زودتر برم بیرون و بیشتر از این وقت کلاس رو نگیرم. منم با دست و پای آویزون کوله ای که روی زمین کشیده می شد کلاس رو ترک کردم سعی کردم که یادم بمونه که فردا از آموزش راجع به چگونگی حذف کردن درس بپرسم و همین طور که در رو پشت سرم می بستن به 15 واحده شدن فکر می کردم این که قاعدتا مشکلی نخواهد داشت...

جمعه ی بارونی

2008-10-03T20:44:00.003+03:30

وقتی می خواستم در و دیوار خونه رو بهم بکوبم و از خدا می خواستم که این هفته های کذائی هر چی زودتر بگذرن تا شاید وارد مرحله ی بهتری از زندگیم بشم یادم اومد این هفته ها که من گذر سریعشون رو آرزو می کنم واسه خاله مهشاد که غده های سرطانی ریه هاشو گرفته، شاید همه ی زندگیش باشن..

خیلی جالبه که بی تفاوت به گذر روزها و برگهای تقویم روزهات رو شب کنی و شب هات رو روز، بعد کاملا اتفاقی بفهمی که امروز دوازدهم مهره و روزهات به واسطه ی تولد یه دوست هم که شده با هم فرق دارن. روز تولد بهم یادآوری کرد که فردا می تونه یه روز دیگه باشه..

حس ِخوبی بود که پسره تو اون تبلیغ تلویزیونی می گفت: تو بزرگتر از اونی که چیزی رو بخوای و بدستش نیاری ولی حس ِبدی بود که احساس کردم کوچیکتر از اونیم که چیزی رو بخوام..

غروب جمعه رو هم اضافه کن به همه ی اینا...

بازی های مرگ

2008-10-02T01:43:00.003+03:30

خب اصولا خواهر کوچیکه به یه بازی با عنوان بازی های مرگ دعوتم کرده که نمی دونم سر و کله ش از کجا پیدا شده چون تا حالا جائی چشمم بهش نخورده ولی خب ما هم می نویسیم تا حالا چه بلاهایی به سرمون نازل شده، البته 5تاش رو..

1: اولین چیزی که میاد به ذهنم مربوط به 2سالگیم میشه و بر میگرده به زمانی که تازه راه افتاده بودم و به قول شاعر گفتنی هنوز تاتی تاتی می کردم. البته قاعدتا خودم چیزی یادم نمیاد اما بر طبق گفته های بزرگترها جریان از این قرار بوده که همه ی بچه ها در خانه ی یکی از عموها مشغول بازی بودند و من هم سپرده شده بودم به ید ِخواهر تارا تا از من حفاظت کنه و من در غیاب سایر کودکان هم سن و سالم لج نکنم. الان می تونم تجسم کنم که تارا چطور غرق مامان بازی شده بود و تو نقشش فرورفته بود که حواسش به کل از من قطع شد و من از خانه خارج شدم و مسیر ناکجا آباد رو در پیش گرفتم. جا داره که اشاره کنم سایت پلان حوادث شهر رشت نبوده و یک آبادی بوده حاوی جاده و جنگل و گرگ و گراز! خلاصه مدتی از ترک دیار من می گذره که مامانم سراسیمه سراغ من رو از تارا می گیره و اون که خونسرد جواب میده:نمی دونم! و مامانم که شروع به آه و شیون می کنه و پچ پچ های فامیل که مثلا یه جور میگفتن که مامانم نشنوه :_:«اگه بیفته تو دره؟!»«اگه بره تو مزرعه آفتابگردون دیگه اصلا نمیشه پیداش کرد» «تو جاده نرفته باشه» «کسی اگه پیداش کنه برش داره!» و مامانم که همیشه زرنگتر از این حرفها بوده با شنیدن هر کدوم از این دیالوگا یه جیغ بنفش میکشیده و منت میکرده که تو رو خدا بچه م رو پیدا کنید!:دی در نهایت پیدا شدم دیگه ولی آخرشم هیشکی نفهمید که بو چو صورت با اون شرایط فیزیکیم دو کیلومتر مسیر سربالایی رو پیاده رفتم و سر از خونه ی کبری خانوم درآوردم که وقتی من و پیدا کرد همه سر و کولم خاکی بود و لباسای نوه ش رو بهم پوشوند. فکر کنم یه کم انجیر هم داد بخورم. خدا بیامرزتش.

2: اون موقع ها که ابتدائی_راهنمایی بودم زیاد خبری از کنسرت و این صوبتا نبود که یه گروه اومده بودن و یه کنسرت گیتار برقی گذاشته بودن و یادمه یکی از آهنگاشونم هتل کالیفرنیا بود. خلاصه من و دخترخاله م بلیط گرفته بودیم در مسیر بازگشت خیلی همچین خوشحال بودیم که بله! بالاخره ما هم کلی باکلاسیم و امشب قراره بریم کنسرت و که اتفاقا همه آهنگاشم خارجیه و چه و چه.. که بند کاپشن این دوشیزه ی عزیز گیر میکنه به سپر پشت یه تاکسی و تالاپی میفتم زمین و تاکسی هم شروع به حرکت میکنه و منم مسیری حدود پنجاه متر رو مثل زنهایی که تو فیلمهای تاریخی با گیسهاشون به دمب اسب بسته میشن، با پیشونی کشیده میشم رو آسفالت و تنها چیزی که می فهمیدم صدای مردهایی بود که داد می زدن هُپ! هُپ! و من که فقط آرزو می کردم تاکسی هر چی زودتر واسته! هیچی دیگه شبش با چشای کبود و صورت ورم کرده شبیه مشت خورده ها پاشدم رفتم کنسرت. البته دیگه کنسرت که نبود کوفت بود.(انصافا چه بلاهای عجیب غریبی سرم اومده ها!!)

3:یه باری یم چهار_پنج ساله بودم که تنهایی تو سالن خونمون گرم بازی بودم و از این سر سالن با کله می دوئیدم اونورش(خدائی چه لذتی می بردم از این کار؟!! اونم تنهایی!!) عرضم به حضورتون که دو طرف سالنی هم که من در اون مشغول آمد و شد به صورت متناوب بودم دو تا شوفاژ از این مدل پره پره ای ها بود. مادر گرامی هم یادمه چندین و چند بار تذکر دادن که تینا جان نکن! اون جوری عین خُلا ندو این ور اون ور! با کله می ری تو شوفاژهاااا!! بعدش رفت حموم لباس بشوره و منم همون طور گرم بازی بودم که تو یکی از این دفعاتی که با کمر خم شده و کله ی به سمت جلو کشیده شده مشغول دوئیدن بودم در قسمت انتهایی سالن با پیشونی خوردم به شوفاژ!! دستم و گذاشتم روش و از درد دوئیدم سمت مبل که دیدم مامان جیغ زنان از حموم اومد بالاسرم. نمی دونم از کجا فهمیده بود چون واسه اینکه دعوام نکنه تا حد ممکن سعی کرده بودم صدام در نیاد ولی خودش میگه جیغ زدی! خانوم دکتر قدوسی هم یه پارچه ی سبز گذاشت رو صورتم و گفت حالا تنبیه می شی که دیگه از این شیطونیا نکنی! قلبش از سنگ بود به نظرم. الآن هم علامت اون بخیه ها رو رو پیشونی م دارم که گاهی وقتا باعث میشه احساس کنم فامیل هری پاترم.

4:این یکی م بلایی بود که با نهایت بی رحمی سرم آوردن، خودش نیومد! سالگرد زلزله بود و ما هم رفته بودیم رستم آباد. صبح بعد از اینکه جماعتی رو که می رفتن به تازه آباد بدرقه کردیم و شربت زعفرانی خیرات کردیم، اومدم تو خونه و دخترعموهام یه لیوان شربت دادن دستم و گفتن ما همه خوردیم و اینم الآن سهم توئه. منم یکی دو تا قلپ خوردم که دیدم ناکس ها دارن ریز ریز می خندن! اصن قضیه از اولش هم مشکوک بود. هیچی دیگه شربت من زیادی شربتای مردم بود که همه رو ریخته بودن تو یه لیوان! بی مروتا شوخی شون به قول سینا شوخی شهرستانی بود. خیلی بدجنسانه بود به نظرم. هنوزم وقتی یادم میاد احساس می کنم نمی بخشمشون.

5:فجیع ترینشونم مربوط به سی و یکم مرداد پارسال میشه. فردای تولدم بود و من پس مانده های احساس ِ بودن و شوق جوانی هنوز تو وجودم بود که تو جاده لاستیک ترکوندیم و کنترل ماشین به کل از دستمون خارج شد. ترمزمون هم به هیچ صراطی مستقیم نبود و من و مامان با کمربندهای ایمنی بسته هر لحظه منتظر بودیم که ببینیم تو اون اتوبان چی قراره به سرمون بیاد. تو این گیر و دار من واسه اینکه ماشین به بلوکهای بتنی وسط جاده نخوره و از میزان خسارت ماشین تا حد ممکن کاسته شه فرمون رو کشیدم سمت ِخودم البته چون در اون ایام هنوز راننده نبودم آینه بغل رو نداشتم و بی خبر از اینکه یه تریلی داره از پشتمون میاد! هیچی دیگه با زبان بی زبانی ماشین رو راست بردم تو دهن کامیون! البته شانسی که آوردیم این بود که زیرش نرفتیم بلکه خوردیم به لاستیکش و دوباره پرت شدیم سمت همون بلوکهای بتنی مذکور که بالاخره ماشین واستاد و من و مامان که مبهوت به هم خیره شده بودیم! جا داره که اشاره کنم کامیون مذکور حتی نیش ترمزی نزد که وضعیت سرنشینان خودروی مفعول رو مشاهده کنه و یا اینکه امکانات استفاده از بیمه ی شخص ثالثش رو در اختیارمون بگذاره! همانا پروردگارش نبخشایدش چون ما بیمه بدنه نداشتیم و اونم نمی دونست که ما اون تو حالمون خوبه و این تصادف واسمون حکم یه سینما 2000 با بلیت 4میلیون تومانی را داشت!

مهمونهای من هم اینا هستن:سورنا ، سارا ، مانیا ، آقای تایمز ، عامر[(با الف یا عین؟! )به خاطر طنز خاصش!؛)]

2008-09-25T01:36:00.004+03:30

از نظرم بعضی از کتابها هستن که یکی شون واسه یه خونه کمه، اصولا دوباره از همان خیابان های بیژن نجدی هم جزو همین دسته از کتابهاست...

بچه صیادها برای گرفتن ماهی به دریا نمی روند(رودخانه، چرا) آنها کنار دریا روی ماسه جایی که دریا کف دهانش را بالا می آورد(دیدی که)بازی می کنند. راه می روند یا که می نشینند تا صیادها با تور از آب بیایند.هی...ها...هی...ها طنابها را بکشند، حالا بچه صیادها ماهیهایی را که دمشان را تا زخم به زمین می زنند و قبل از آنکه مرگ چشمهایشان را پر کند (می دانی که ماهیها پلک نمیزنند.اصلا آنها پلک ندارند ) از تور بیرون می کشند و پرت می کنند روی ماسه. ماهیهای حرام را دوباره به آب می دهند و ماهیهای سفید آن طرف ... کپورها اینجا ... روی ماسه ... همینطوری دیگر ... همینطوری ... همه را. تا آرام شدن تمام ماهیها.

عجیب اینکه ماهیها بلد نیستند جیغ بکشند. روزهای بارانی آنها دیر می میرند. در آخرین لحظه وقتی که رمق ندارند دمشان را تکان دهند و از گرم شدن پولکهایشان چیزی نمی فهمند (فقط ما آدمها می دانیم که می میریم، می فهمی که)چند قطره باران، مرگ را دو سه قدم از ماهیها دور می کند، می شود این طوری هم گفت که مرگ سیگاری روشن می کند و آنقدر همان طرفها قدم می زند تا باران بند بیاید.

از داستان یک سرخپوست در آستارا، همین کتاب

2008-09-08T19:35:00.008+04:30

انگاری همه ی وجودم پر شده از عقده های روانی که امروز به لیلا گیر دادم بیرون نره.. حضور عموزادگانم رو بهم تاکید میکنه و منم میگم که اگه اونها رو هم نداشتم تا حالاش… تا کی می تونم جمله ها رو ناقص و بدون فعل تو ذهنم رها کنم و سعی کنم به چیزی فکر نکنم. چقدر الآن حرفهای اسکارلت اوهارا رو میفهمم که فکر کردن راجع به تارا رو به فردا موکول میکرد.. بعضی فعل ها چقدر نچسبن و همون بهتر که اصلا نباشن.. موکول.. میگه اوکی، نمیرم اما بعدا باید با هم صحبت کنیم.. چیزی ندارم که بهش بگم. این رو از الآن میدونم.. احتمالا فقط نگاش کنم و یه چیزی بگیره گلوم و.. اینم البته بستگی به حال اون روزم داره.. که چی باشه. حال الآنم ولی گفتن نداره.. بهش فکر نمیکنم و جمله ها رو خونده نشده تو ذهنم رها میکنم.. حرفهایی که گفتن نداره.. حتی پیش خودم. این موها چقدر اذیتم میکنن.. احتمالا از ته بزنمشون.. موهام مال شما خانوم آرایشگر.. فقط لطفا مدلی که به صورتم بیاد و پُرش کنه.. پُر نشون دادن صورتم همیشه یکی از معضلات زندگیم بوده و دیالوگی بوده که همواره به آرایشگرای بالا سرم گفتم.. و موهام هم همیشه یکی از راههایی بوده که عقده های روانی م رو تخلیه کنم. اون موقع که مامانم نذاشت برم تهران و منم بی خبر موهام سپردم به قیچی ِخانومِ پ. که به خودم اثبات کنم که همواره تو زندگیم چیزهایی هست که اختیارشون دست خودم باشه. اما این بار نمیدونم زدن ِموهام چه توجیهی میتونه داشته باشه.. فقط موهام مالِ شما خانوم آرایشگر، لطفا مدلی که…

2008-09-05T01:34:00.008+04:30

صبح به خیر خدا!:)

تا یک سیگار کشیدن

2008-07-06T15:22:00.001+04:30

با پهلوش فشاری به در می ده و کلید رو اون تو می چرخونه. انگشتهاش رو لای موهای چربش فرو می بره. موهاش واسه چند ثانیه فاصله ی بین انگشتهاش رو پر می کنه. دستش رو آروم از روی سرش می کشه پایین. چربی موهاش رو روی انگشتهاش حس می کنم. دستش رو توی جیبِ روی سینه ش می بره و اون رو می یاره بیرون. نگاهش به سمت نوشته ی آبی لیز می خوره: « خواهر و برادر عزیز... »

_ : « آقا بی زحمت نوار طلاییشو لطف کنید»

این رو به آقا کمال، سوپریِ سر کوچه مون گفته بود. نوار طلایی رو می کشه و اون پوست نقره ای رو پاره می کنه. یکی از اون پنبه های پیچیده شده تو کاغذ نارنجی رو می کشه بیرون و می ذاره لای لبهاش. نگاهش رو میاره به سمت من. پاهاش یکی یکی به نوبت به سمت من میان. دمپایی هاش کف حموم قژقژ می کنن. خودم رو عقب می کشم و شونه هام رو توی دو تا دیوارِ کنج حموم جا می دم. دستهام رو روی سینه ام گره می کنم. همون کاری که وقتی کلاس اول بودم واسه رفتن تو ردیفِ عالی ترین ها می کردم. نگاهش رو از من می گیره و به سمت پنجره ی کوچیک حموم می بره. دستش رو بلند می کنه و یه خرده پنجره رو باز می کنه. هوای خنک بیرون وارد محیط نم دار وگرم حموم می شه. برمی گرده سر جای اولش. درِ توآلت رو بلند می کنه و اون رو می شینه. کبریت رو از توی جیبش میاره بیرون. نگاهم به سمت دستهاش لیز میخوره : کبریت ممتاز! یه صفحه ی قرمز که روش عکس سرِ یه اسبه با چند تا ستاره دورش . یکیش رو می کشه بیرون. پاش رو بلند می کنه و کبریت رو به تهِ دمپاییش می کشه. هیچ اتفاقی نمی یفته. پوزخندی می زنه و به گوگرد سرخابی سر کبریت نگاه می کنه. چشمهاش دوباره به سمت من میاد. لبخند می زنم.

زاویه ی بین پاهاش رو زیاد می کنه تا بتونه کبریت رو از اون وسط بندازه تو آب. کبریت رو می ندازه تو توآلت. متوجه زردی آب توی توآلت میشه:«کثافت!» پا می شه و به سمت آینه می ره. یه کبریت دیگه می کشه بیرون. سیگارش رو که پنبه ی سرش حالا دیگه لای لبهاش نم گرفته، روشن می کنه. اول هوا رو از لابه لای توتون های اون کاغذ سفید، توی ششهاش می ده و بعد اون رو می ذاره لای دو تا انگشتش. دوباره هوا رو به بیرون فوت می کنه. یه لحظه دود جلوی تصویرِ تو آینه ش رو می گیره. دود به سمت بالا می ره و تصویرش دوباره واضح می شه. به چهره ی توی آینه دقیق می شه. به خط سفید لای ابروی چپش نگاه می کنه. دوباره اون پنبه رو لای لبهاش می ذاره و یه نفسِ دیگه. دستی رو که سیگار لای انگشتهاشه رو به سمت ابروش می بره و انگشتش رو روی اون می کشه. روی اون خط سفید دقیق می شه. خاکستر سیگارش می ریزه روی صابونهای عروسکی جلوی آینه. به طرف توآلت می ره و خاکستر سیگار رو می تکونه اون تو. قژقژ دمپایی ش دوباره به سمت آینه می ره. سیگار رو می ذاره رو لبهاش اما دیگه از توش نفس نمی کشه. موهای روی شقیقه ش رو جابه جا می کنه و چشمهاش رو واسه دقیق تر دیدنِ جوش روی شقیقه ش منقبض می کنه. پشتم رو از دیوار حموم جدا می کنم و به طرف آینه می رم . سفیدی روی جوشش رو می بینم. انگشتهای دو دستش رو دو طرف جوش جا می ده و اون رو فشار می ده اما فایده نداره. چونه ش رو می گیرم و صورتش رو به طرف خودم می چرخونم. تار موی روی جوشش رو می کَنم. تهِ مو رو نگاه می کنم. هسته ی جوشش با ته موش اومده بیرون. از جلوی دستشویی خودش رو می کشه کنارش. پهلوش رو می چسبونه به دستشویی و سرش رو به آینه نزدیک می کنه. با ناخنش دوباره اون رو فشار می ده. چرک سفید و خونی از تو سوراخ جوشش می پره بیرون. دستش رو به طرف لبش می بره و سیگار رو که حالا یه نفس باهاش کشیده، از رو لبش میاره بیرون. دوباره به سمت توآلت می ره و اون رو می شینه. منم می رم سر جای اولم و دوباره شونه هام رو می چسبونم به دیوار. لوله ی دستمال کاغذی رو می کشه. اون رو مچاله می کنه و روی جوشش می ذاره. بازم یه نفس دودی دیگه. از لای پاهاش دستمال رو می ندازه توی اون آب زردی که روش یه چوب کبریت نسوخته شناوره و خاکسترهای سیگار. نگاهش دوباره به سمت چشمهای من میاد. می دونم با اون نفسهای خاکستریش همون احساسی رو داره که من فقط خونه ی خاله با عروسکم زیر میز نهارخوری شون بهم دست می داد. یه جور حسِ آرامش و امنیت. انگار که زمان توقف کرده و فقط این تویی که حرکت میکنی. کف دستهام رو روی بازوهام می ذارم و فشارشون میدم. چشمهام رو می بندم. دوباره خاکستر سیگارش رو اون تو می تکونه. نگاهش می کنم. از توی سیگار یه نفس دیگه می کشه و نگاهم می کنه. خاکسترهای نوک سیگار یه لحظه قرمز می شن و دوباره خاکستری. از جاش بلند می شه. پاهاش دوباره به سمت من میاد. دستهام هنوز دور بازوهامه. دوباره فشارشون میدم.

_:« خسته م! »

صداش بوی دود سیگار رو می ده. پشت می کنه و به سمت توآلت می ره. با همون دو انگشت سیگار رو از لبش جدا می کنه و اون تو می ندازه. با پهلوش فشاری به در می ده و کلید رو اون تو می چرخونه. اندام درشتش با اون شونه ها از محیط دودی حموم بیرون می ره. تار موش با اون چرکِ سفیدِ تهِ ش چسبیده به لباسم. به سمت توآلت می رم و مو رو اون تو می ندازم. سیفون رو می کشم. کبریت و خاکسترها و دستمال کاغذی و ته سیگار و اون تار مو، توی اون آب زرد می چرخن و پایین می رن. به طرف در می رم و با اندام باریک و کوچکم هوای دودی حموم رو ترک می کنم.

2008-06-19T17:50:00.003+04:30

صدای بارون میاد. دم صبحه.. خنکی هوا از لای سفیدی ِحریر ِپرده تو میاد و روی ملافه ها سر میخوره. و خنکای ملافه ها که بی هیچ شرمی به بسترم میاد و خودش رو روی لختی ساقهام میکشه و نوازششون می کنه. و خوابِ من که هی سبک و سبک تر میشه.. و تمام حسهای خوب که با بیدار شدنم بی وزن و بی وزن تر میشن. کینه، عقده، کدورت، حسادت.. دلم واژه های خشنی می خواد که باهاشون به همه چی چنگ بندازم. واژه هایی خشن و بی رحم. دلم یه تم آبی می خواد با یه سنگ قبرِ خاکستری.. صدای مرگ میاد و تکرار یک اتفاق...

این روزا فقط وقتی می خوابم احساس خوشبختی میکنم..

عکس از no-words

آبی آبی آبی

2008-05-22T20:51:00.002+04:30

دکتر می گه:« ارتفاع پنجاه الی شصت سانت واسه جان پناهش خوبه، آدم ها هم دیگه از این ارتفاع نمی افتن»

_:« ولی بچه ها می افتن!»

همه سرهامون به سمت صدا برمی گرده که با یه بغضی همراست. دکتر با همون خشونت همیشگی ش میگه:« نه! بچه ها واسه چی باید برن اونجا؟!» _:«ولی می رن!» بغض ِتوی صدا هنوز خورده نشده _:«بهتر نیست حداقل روی جان پناه یه سری نرده های حافظ بذاریم؟» دکتر خشن تر از همیشه ش میگه :« چیز قشنگی نمیشه. » و صدا که رو حرفش پافشاری می کنه:« خوشگلی مهم تره یا جون آدمها؟!»

هدی هفته ی پیش وقتی که همه در گیر و دار تحویل موقت پروژه هامون بودیم و لابه لای ورقها و پوستیهامون دنبال شابلون مبلمان می گشتیم خبر مرگ پسرخاله ی پنج ساله ش بهش رسید. کودک از بالکن طبقه ی پنجم آپارتمان نقش زمین شده بود و ...

به صدای اون پسر بچه فکر می کنم که حالا دیگه تو فضای خونه خالیه و خیز و خزشهایی که به تقلید از اسپایدرمن از مبلی به مبل دیگه می کرد و اینکه جای خالی پاهش روی فنرهای مبل احساس میشه. فکر می کنم شاید توهم اسپایدرمن بودن منجر به سقوط پنج طبقه ای کودک شده و به پسر بچه ی توی پارک فکر می کنم که اسمش رهام بود. می گفت که از اسپایدرمن خوشش نمیاد و سوپرمن رو به خاطر چشمهای آبیش دوست داره. به چشم های سوپرمن فکر میکنم و شاید آرامش نسبی یی که رنگ آبی شون به رهام کوچولو داده. به خشونتی فکر می کنم که به رهام و باربد القا شده و بغضی که تو اون صدا بود..

به هدی فکر می کنم که بعد از این توی همه ی طرح هاش روی هر جان پناهی با ارتفاع ِ50 الی 60 سانتی متر میله های حفاظتی می ذاره. بی تفاوت به خوشگل نبودنشون. حفاظهایی که حتی اسپایدرمن هم با تمام افه های قهرمان مآبانه ش ازش به پائین پرت نمیشه.

و دنیا که شبیه یه زندون بشه با حفاظهای آهنی که باید جلودار ِاین خشونت باشه..

.............................................................

پ ن : باربد و مادر بیرون بودند که بهانه گیری های باربد مادر رو خسته می کنه و به خونه که اومدن بهانه گیری های کودک همچنان ادامه داشت که مادر خسته تر می شه و باربد رو پشت در میگذاره. مادر سر و صدای باربدِ پشتِ در رو مزاحم برای همسایه ها حس میکنه و کودک رو به داخل میاره و خودش به حالت قهر به پشت در میره. صدای گریه ی بچه برای لحظه ای قطع می شه و مادر بعد از سراسیمه داخل شدن به خانه، دستهای بچه ش رو می بینه که دیوار بالکن رو گرفته بود و داشت با انگشتهای کوچیکش آخرین تلاشش رو برای پرت نشدن می کرد. ولی مادر فقط تا چند لحظه دیر رسید و تنها کاری که تونست بکنه این بود که بعدها بگه: پایین رفتن بچه م رو دیدم!

پ ن: در ِاون تراس همیشه قفل بود. ولی اون روز صبح پدر ِباربد بعدِ دود کردن سیگار قفل کردن در رو از یاد برده بود.

پ ن: چه کسی مقصره؟ مادر که برای آروم کردن صدای باربد آن نمایش رو پیاده کرده بود؟ پدر که اون روز قفل کردن در رو از یاد برده بود؟ یا خود باربد که فکر می کرد از روی بالکن می تونه به پیش ِ مادر بره و همه ی بهونه گیری های اون روزش رو جبران کنه؟ یا خدا که باربد کوچولو رو خیلی زودتر از اون چیزی که فکرش رو بکنیم اسپایدرمن وار خواسته بود؟

پ ن : روحش آرام و آبی..

Miss L & I

2008-04-24T00:02:00.003+04:30

از اول ِاولش نحسی همه جا رو گرفته بود. از اون لحظه که ماشین وقت در اومدن از پارک مالونده شد به نرده های جلوی خونه و ورژن جدید آهنگهامون پر از خش های درشت و ریز بود با پارازیت هایی که مستقیم می رفت رو اعصاب آدم تا اونجا که فهمیدیم کل پلان ها و کارهای دو روزه مون مفت نمی ارزه و دوباره از نو باید شروع کنیم. تداخل میان ترم تنظیم شرایط با برنامه سفرمون هم این وسط غوز شده بود. حضور غیاب استادی که هیچ وقت اصلا لیست بچه ها همراهش نبود هم یکی اضافه کرد به همه ی اینها. درست موقعی که کلاس رو بواسطه ی پولیش کردنِ گندکاریِ صبحمون پیچوندیم. در نهایت پیاده شدن سی و پنج تومن ناقابل میون این هیری ویریا و از میون اسکناس های پنج تومنی تازه ای که عیدی هام بودن و گذاشته بودمشون لای تقویم آبی رنگ سال هشتاد و هفت! (این هشتاد و هفت رو با تاکید بخون. "ش" ش رو بکش و رو "ف" ش حسابی مکث کن) که در نهایت هم دلت نیومد خش خش ِ لذیذِ پولهای تازه ای رو که بوی عیدی های من رو می دادن بسپری به دستهای رنگی مرد تعمیرکار!(هر چند که رنگهای روی دستهاش سفید بود..)

اون جا که با هرروکرر ِهمیشگیمون دو تا پلان از لای کارهای مردم بلند کردیم و شروع کردیم به ساده تر کردن نقشه ی ساده شون! اون جا که برنامه سفر از نظر تو کاملا منطفی شده بود و داد و هوارهایی که پشت تلفن رو سر "فا" خالی کردم.

تمام عصر دستهام میلرزید و زیر لب فقط فحش بود که می فرستادم. جوهر راپیدهام یا خشک شده بود و پائین نمیومد یا جوهرش این قدر افتضاح میومد که گند میزد به شیتم و میلگردهایی که به قول مهندس باید توپور ترسیم شون می کردیم. عصبی بودم و تا چهار صبح تکرار می کردم گه خوردم اگه گفتم دسن کردن رو دوست دارم. اینکه موقع جابه جا کردن کالکها یهو جیغ زدم تازه عین ترم اولی ها باید راپید بگیرم دستم. خونه از صدای مهمون پر شده بود و عموزادگان که می گفتن تینا اصن نمی شه نگات کرد، بس که سگی. اون بیلاوارث ها رو نمی خوای بدی بالا؟(ابروهام رو می گفتن). نمی دونستم دقیقا به چی می تونم فکر کنم و رسما می دونستم به هیچی! عصبی بودم و همه چی پر بود از یه حس ِبد! بی هیچ دلیلی و صرفا به خاطر یه سری انرژی منفی که تمام روزمون رو گرفته بود. فرداش فهمیدم این بز آوردن ها واسه تو هم تا پاسی از شب ادامه داشته و که حتی منجر به نم پس دادن سبزینکهای تو چشم هات شده و اینکه از زندگیت متنفر شدی. که اون موقع خواستی بیای خونمون و یه غرور کودن مانع شده بود. شایدم یه رو در باستی احمقانه. و همه ی اینها تا اون جا ادامه داشت که کل نکبتهای روز گذشته مون تو مسیر دانشگاه یهو تلپ شد رو ماشین شهرزاد! این قسمت نمی دونم دقیقا ماکسیموم ماجرا بود یا نقطه عطفش؟! چون درست بعد اون بود که لحظه هامون شروع کردن به راه اومدن! مشکلاتمون حل شد و ما هم خندیدن رو از سر گرفتیم. همه ی این ها رو نوشتم که همیشه قدر روزهای خوبمون رو بدونیم. که حواسمون باشه لذت روزهامون با نوشیدن چای! می تونه به اندازه دیروزمون نکبت باشه. که همه چیز بی دلیل حس ِآرزوی ِمرگ بده! همه ی این ها رو نوشتم حتی اگه هیچ کس دیگه ای غیر از تو متوجه شون نشه که به قول خودت با یه بوس ِ لوس تاکید کنم: خاطر خودمان عزیزترین است..

نیمه کاره ها

2008-03-26T13:31:00.003+04:30

خب دیر در جریان پیام دعوتم قرار می گیرم چون طبق معمول نوشته های سورنا رو با تاخیر خوندم. ای کاش زین پس اگه به بازی دعوتم می کنی خبر بدی که تاخیرم قابل چشم پوشی باشه:ی اصولا چون واسه م مهم نیست که چقدر از قافله ی وبلاگ نویسان عقب باشم منم ذکر می کنم که کدوما رو نصفه ول کردم..

_ یک: فیلیکس یعنی خوش بختی، یه کتاب روسی بود که از بین کتابهای قدیمی بابا برش داشته بودم. وقتی که یه دوستی گفت که تو یه دوره خاص ترجمه کتابهای دسته چندم روسی اولویت داشته به ترجمه کتابهای دسته اول باقی کشورها، منم بی انگیزه شدم و ولش کردم.

_ دو: شور زندگی، یادم نیست چرا ولش کردم فکر کنم چون امانتی بود و باید پسش می دادم ولی فضای کتاب تو ذهنم یه اتاق تاریکه که یه شمع توش روشنه! خونه برادر ون گوکه گویا. احتمالا آخرین فضا از کتاب باشه که توش بودم. داشته با زن داداشش درد و دل می کرده؟!

_ سه: همه می میرند، کتاب محشری بود خوندنش مصادف شده بود با ترم اول دانشگاهم که پرکارترین ترمم بود. هنوزم نمی دونم چرا دوباره نرفتم سراغش. ولی می خونمش..

_ چهار: پیکر فرهاد، احساس کردم یه بازبینی تو بوف کور باید داشته باشم و بعد بخونمش و از اون جا که بوف کور دیگه تو خونه موجود نبود اون هم ناخونده تو کتابخونه باقی موند.

_ پنج: دُن ِآرام، یادم نمیاد چرا ولش کردم..

_ شش: شهری که زیر درختان سدر مرد: دیگه حوصله م از زندگی مرده تو اون روستا سررفته بود. هیچ اتفاقی داشت نمی افتاد. ولی گویا اتفاقها درست بعد از ول کردن من سر ِافتادن گرفتن تو کتاب...

_ هفت: سوء تفاهم، جذبم نکرد فکر کنم.

_ هشت: زندگی در پیش رو: خیلی بی مزه بود به نظرم. مخصوصا اینکه تو مقدمه ش هم کلی تعریفش رو کرده بود. (ولی جدی نمی شه رو مقدمه کتابا هیچ حسابی باز کردا ! همه شون می گن خوبه)

_ نه: شوخی، اعصابم خرد شده بود. احساس می کردم واسه به چالش کشیدن یه بحث، الکی شخصیتش رو مثل خر انداخته بود تو گل. آخه خود شخصیتش نمی دونست محض چی اون جمله رو تو کارت پستاله نوشته. جمله ش این بود؟ مذهب تریاک توده هاست؟ یا که تغییرش داده بود؟ درست یادم نیست ولی یادمه طرف الکی الکی یه تری زده بود و بعد جدکی جدکی خفت شده بود. کاش داشتمش دوباره سر در میاوردم جریان چی بوده!:ی

_ ده: فرنی و زوئی، خط به خط داستان اتفاقهایی بود که تو فیلم پری افتاده بود. منم چون دیده بودمش حوصله م نکشید بشینم و مکتوب ِتصاویر ذهنیم رو باز خوانی کنم!؛)

_ یازده: سینوهه: نمی دونم چرا ولش کردم ولی تا اواسط جلد دومش خونده بودم.

_ دوازده: یهودی سرگردان: اصلا از اولشم دل خجسته ای داشتم که برش داشتم بخونم! بچه بودم کلی.. طرح جلدش جالب بود واسم همیشه.

_ سیزده: یک عاشقانه آرام، خسته شده بودم بس این به اون گفت: بانوی آذری من! اون به این گفت: گیله مرد من!

_ چهارده: فضا، زمان و معماری، یه کتاب بزرگ و قطور معماری بود که خوندنش خیلی واسم وقتگیر بود. یه جاهاییش رو هم می نشستم حفظ می کردم بعد احساس کردم سیستماتیک کتاب یه طوریه و فکر کردم کارم بی فایده ست.

_ پانزده: آخریش هم یک مرد فالاچی بود که مال همین ماه پیشه. کتابش اصلا جلو نمی رفت هی همه ش مثل هم بود. ولی خب اینم بعدنا دوباره می خونم..

خب فکر کنم پانزده تا کتاب نخونده واسه رو کردن بس باشه وگرنه چی تو دنیا زیاده کتاب نصفه خونده ست. در مورد دعوتی ها هم که دیگه بهتره روم و کم کنم!

اگه می دونستم

2008-03-15T23:30:00.006+03:30

کاش می دونستم تو سرم دقیقا چی می گذره. این جوری شاید می تونستم با کمی فشار به ذهنم ردیف کلمه ها رو بیارم رو کاغذ و اسمش رو بذارم "آهی که کشیدمان" و اون وقت بگم: نگاه کن! بالاخره منم شعر گفتم!
واسم فرقی نمی کنه که قافیه و ردیف داشته باشه یا وزنی. سفید باشه یا... شعر من هیچ وقت در هیچ کتابی چاپ نخواهد شد و برای سر هم کردن واژه ها تو این سرزمین هیچ حد و مرزی نیست. من اینجا هر قدر که بخوام شعر می گم. بی هیچ مجوزی. و اونوقت فاتحانه می گم: من هم شاعرم. نگاه کن..

فقط اگه می دونستم تو سرم دقیقا چی میگذره...

خرمنی که به سوز ِسرما سوخت

2008-02-05T21:03:00.000+03:30

دختره مودش برمی گرده. می پرسم چت شد یهو؟! که لینکه رو واسم میفرسته.
می گه: _«حرفی که ناراحتم کرده بود ولی الآن دقیقا می فهمم چرا. یه چیزهایی شبیه به حرفهایی که تو این پست اومده.»
" اصرار به تمرین راه سخت به خاطر چیزی فراتر از هوس، عمیق تر از آن، انگار آدم لازم دارد چیزهای مهمی را به خودش ثابت کند،"
می گه: _« بهم گفته بود که "به هر حال از دو تا آدم تو دو تا شهر مختلف انتظار ِبیشتر از این رو نمی شه داشت."»
می گه: _«ولی من اون قدری دوسش داشتم که این فاصله رو نبینم. اون نمی دونست من اون رو واسه رستوران و کافی شاپ نمی خواستم.» دختره سکوت می کنه...من هم. انگار که بخواد یه بغض کهنه رو فرو بخوره.
_:«و اون قدر راحت از کنارم گذشت که واسه یه لحظه به موجودیت خودم شک کردم. به هر حال حالا دیگه غیر از خاکستر چیزی نمونده. خاکستری که به آتیش زیرش هم نمیشه امیدی داشت.»

سرما اونقدر زیاد بود که اصولا معتقده دیگه آتیشی اون زیر باقی نمونده و تصمیم گرفته تا اون جا که میتونه دیگه تو دوست داشتن آدمها پیش قدم نشه.

دختره سکوت می کنه..من هم.

................................................................................

پ ن: آقاهه یه چیز قشنگ می گفت. می گفت: همه آدمها فکر میکنن که دنیا فقط داره قصه ی زندگی ِاونها رو میگه اما اونها نمی دونن اولین نفری نیستن که..

پ ن: این قضیه ی اولین نفر نبودن خیلی وقتها آرومم کرده و آخرین نفر نبودن هم.

پ ن: اون جا که استاد میگه: "تو فارغی و عشقت بازیچه می نماید / تا خرمنت نسوزد احوال ما ندانی" و یاد بغضی که دختره تو کنسرت کرد و نکرد و اشکی که پای این بیت ریخت و نریخت.

پ ن: کاش می دونستم این معذرت خواهی های مکرر دقیقا از کجا نشأت میگیره. یه جور عذاب وجدان مزمن شاید.. که باز هم نمی دونم از کجاست.

پ ن: وقتی که جناب مو قشنگ موهاش رو از بیخ زد فهمیدم که تو زندگی به چیزهای فانی، نباید دل بست..

کاش

2008-02-03T17:45:00.000+03:30

من اناری را، می کنم دانه، به دل می گویم:

خوب بود این مردم، دانه های دلشان پیدا بود.

دانه های دلشان پیدا بود...

کاش

دانه های

دلشان

پیدا بود.

به استاد احمد عاشورپور

2008-01-13T00:17:00.000+03:30

به چشم های آبیش زل می زنم و می پرسم: چرا این همه واسه لیلی شعر خوندی؟ لیلی کی بود؟ صدای خنده ی تمام کسانی که با من دورش حلقه زده بودن تو گوشم می پیچه و شاید دلخورم می کنه! کاملا جدی پرسیده بودم سوالم رو، صدای شلیک خنده جدی ناراحتم کرده بود. با چشم های کاسش واسه چند ثانیه زل میزنه تو چشمهام و میگه: آخه دختر جون تو از نوه ی منم کوچیکتری، چی بگم بهت آخه؟! عکش رو تخت بیمارستان که رو صفحه ی مانیتور بالا میاد غمی که از غروب تو یه جا تو قفسه ی سینم پیچیده بود چند برابر میشه و من رو یاد لحظه ای می ندازه که جلوی سن واستاده بودم و سرم و حسابی گرفته بودم بالا که خوب بتونم ببینمش. اونم واسه چند لحظه ی طولانی نگاهش رو رو صورتم زوم کرد و سعی میکرد که معنی نگاهم رو بفهمه و مکررا بهم می گفت "جان؟! " تا بلکه بتونم حرفم رو بهش بزنم ولی من فقط نگاهش میکردم. نگاهم همه تحسین بود..

به یاد تمام ترانه های سبزی که نثار لیلی و گیلانم کردی تو رو به ابدیت می سپرم. مردی از نژاد و زمین ِخودم، صدات جاوید...

.................................................................................................

لینک های مرتبط:

شمالگان

ترانه ی دریا طوفان استاد

ترانه ی جومعه بازار استاد

ضد گلوله ست!

2007-12-22T23:59:00.000+03:30

بیزارم از آقای کارگردانی که غرق شده بود تو دیالوگهای کریستف کلمب. بی هیچ تلاشی در لحن ندامت بارش و تنها تکرار کسالت بار ردیف کلماتش.. با نت همسان غم و شادیش که تهوع آور بود.. تعبیه ی سنگهای بی شمار رو صحنه که براش توهم بروز فکری خاص رو داشت، واسم مسخره بود.

و آقای کارگردانی که لفظ سیگار و قهوه ی دستنوشته های یه دختر هفده ساله توجهش رو جلب کرد و فکر کرد که بله! شاید که اینجا هم خبریه.. هر چند که عنوان اسامی ذکر شده خبرساز بود. اما بیزارم از لفظ قهوه و سیگار برای تعلق گرفتن به قشری خاص! شاملو، ویکتور خارا، حسین علیزاده، گلی ترقی، منیرو روانی پور، پژمان شفایی.. هر چند که مورد آخر کاملا ناشناخته مونده اما واسه من به اندازه ی اونای دیگه ارزشمنده.. خلاصه عواملی چند دست به دست هم دادن که پی گیر تئاتر تو دانشگاه نشم. می دونم قضاوتم در مورد آقای کارگردان دومی از نوع ارزیابی شتابزده بوده ولی معتقدم آدم واسه چیز یادگرفتن از دیگران در مرحله ی اول باید قبولشون داشته باشه که متاسفانه این قضیه در مورد من و دو تا آقایون کارگردان صادق نبود.

.........................................................................................................

پ ن: نمی دونم آقاهه دقیقا انگیزه ش چی بود ولی یه سری پیژاماهای مکش مرگ ما رو گرفته بود دستش و یه سری شون رو هم پهن کرده بود گوشه ی پیاده رو و با اعتماد به نفس خاصی می گفت: حاج آقا ضد گلوله ست، بیا ببر!

پ ن: تارا که غصه خوردنم و می بینه میگه فداااای سرت خواهررررم! با یه پوزخند میگم تا حالاش که همه چیز و همه کس رو فدای سرم دادم! اینم روش...

پ ن: سین میگه یه دنیای کوچیکه و یه دونه تینا. فقط غصه نخور. چیزی شبیه جمله هایی که اون یکی سین تو تابستون بهم می گفت. خوشحال میشم وقتی که تو دوره های خاص دوستهام رو کنارم احساس میکنم. کسانی که نگران حالم باشن.

پ ن: تجربه ی قشنگی بود دوست جون، شب جمعه ای که گذشت! کلی به مزاجمان خوش آمد انواع خنده هایمان؛ از قبیل خنده ی شادی، خنده ی حرصی، خنده ی عصبی، خندهی شوکی، خنده ی کپی، خنده ی زهری و ... (خطاب به خانم لام)

از اون بالا کفتر میآیه!

2007-12-14T14:06:00.000+03:30

از رفتن ماه به تهران چیزی حدود چهارده روز می گذره. هرگز فکرشم نمی کردم که تا این حد فقدان خواهر رو بتونم تحمل کنم. امشب زنگ زدم بهش و گفتم که در حال حاضر چقدر احساس بی فایده بودن می کنم. گفتم که بچه های گروه موسیقی با اینکه سال اول ورودشونه چقدر فعالن و اینکه دومین کنسرتشون رو در طول یه ترم دارن اجرا میکنن و این دفعه با همکاری یه سری از بچه های دانشگاه تهران. بهش گفتم که دو تا از هم گروهی های تئاترمون حالا رفتن روی صحنه و اینکه پوستر نمایششون هم خیلی همچین دیزاین شده و شیک و پیک بوده. گفتم که یه جا رم که با علاقه ی خودم رفتم نصفه ول کردم و اینکه آخرش هیچی نمی شم. اون هم مثل همیشه تا تهش به حرفهام گوش داد و گفت: خیله خب، غر زدن هات تموم شد؟! می گم: چه غری؟! آدمها همه شون هدف دارن و هر کسی بالاخره داره یه کاری میکنه و او نهایی هم که نه، از نظرم خیلی می بخشیدا گوسفندن!! خب من هم هیچ رقمه گوسفند بودن رو دوست ندارم! می گه تو هم همه ش این نداشته هات رو بکوبون تو سر خودت! می گم کو داشته هام؟! می گه خب هدف ساختنیه، اومدنی که نیست! می گم نمی دونم. فعلا فقط دوست دارم ول بگردم. می گه بیا فعلا اینم یه هدف! می گم خب چه کنم با این حس ِگوسفندی؟؟؟ تلفن قطع می شه و تلاشم برای ارتباط مجدد بی ثمر می مونه. با SMS یه بوس می فرسته و اینکه وقتی برگشت بیشتر راجع به این موضوع صحبت می کنیم. گوشی رو که پرت می کنم رو تخت یه لیست از کارای عقب مونده م می یاد جلو چشام! بستن پروژه های بتن و معماری جهان، جزوه های متعدد نقشه برداری، اتوکد، 5واحدِ کذایی طرح، برداشت که هنوز کلنگش رو نزدیم، کارهای کلاس زبان و هوارتا new words یی که زیرشون یه خط آبیه یا با ماژیک فسفری های لایت شدن، جزوه ی قطور معماری جهان. طبق معمول یه بی خیالش می فرستم و به تماشای آبهای سفید رو می ذارم تو ضبط. وقتی طرف دومش ساری گلین رو شروع می کنه به خوندن یاد ایمان پورقل و یه دوره ی خاص می یفتم. تاکیدش واشه منفعل نشدن. به این فکر می کنم که همه ی این حرفها رو وقتی می زد که تو همه ی کانون های دانشجویی خاک مرده ریخته بودن. فکر می کنم حالا اگه دانشجو بود چقدر وضعش فرق می کرد و چقدر جای پیشرفت داشت و باز وضع راکد خودم میون این همه کانون فعال میره رو نروم! چقدر دوستش داشتم و بیشتر از اون چقدر قبولش داشتم. خیلی وقته که ازش هیچ خبر ندارم.

با پریدن دکمه ی ضبط بعد از تموم شدن طرف B حالا این صدای شجریانه که می پیچه تو اتاق. "به جان تا آسمان عشق رفتم / به صورت گر در این پستم من امشب"

برگهای روزنامه پرپر ولو ان رو تختم. نامه ی مستر رها به تن ماهی! اون جا که می گه تن جان!! آخ که این بشر چقد روانِ ملتی رو شاد می کنه بیشتر از اون موجبات حرص خوردن جماعتی رو فراهم. مثل همه ی موارد دیگه ی امروز و امشب این قسمت هم به همون نظریه ی معمول ختم میشه. اینکه فکر می کنم در حال حاضر همه جوره واسم از اون بالا کفتر میآیه!

رو صفحه ی ادبیات یه عکس بزرگ از پل استره. اولین بار پل استر رو از طریق پیمان اسماعیلی شناختم یه مصاحبه باهاش ترتیب داده بود و یادمه شبی که قرار بود ارتباطشون برقرار شه کلی مکافات کشیده بود. اولین کتابی هم که ازش خوندم کشور آخرین هاش بود. واسم جالب بود که توصیفات نویسنده از کشوره واسم اصلا درو از ذهن و باورنکردنی نبود. شاید شرایط خودمون رو خیلی نزدیک بهش احساس می کردم.

میرم رو صفحه ی سینما و فکر میکنم بچه های کانون فیلم و عکس حتما تا حالا این فیلم و دیدن یا لااقل اسمش رو شنیدن و می دونن کیفیت فیلم در چه ابعادیه. به فیلم های نریمان فکر می کنم که از دوسال پیش دستمه و هنوز شمار کثیری شون رو ندیدم. فقط چهارتا فرمان اول ده فرمان و سی دی اول خشت و آینه! گامهای معلق لک لک شم زیر نویس نداشت و با کمال تاسف گذاشتمش کنار! فیلم خوشرنگی بود و اتمسفر فیلم هم دوست داشنتی بود. پیشنهادش رو پژمان بهم داده بود.. این رو با دزد دوچرخه ی دسیکا و سینما پارادیزوی تورناتوره. سرزمین زرد ِ نمی دونم کی و ایثار تارکوفسکی هم بود.
چرا همه ی فیلم های مورد علاقه ش یادمه؟ چرا همه چیز امروز من رو به یاد یه سری از دوستای قدیمی م میندازه؟ آدمهایی که حالا به کل از زندگیم خارج شدن. چقد دلم یکی از این دوستهای قدیمی م رو می خواد. اختلاف سنیشون با من زیاد بود و اصلا قصد نشون دادن خودشون رو نداشتن. حرفها و پیشنهادهاشون صرف کمک به من و پرورش یه آدمی بود که بعد ها گوسفند نشه! دلم یه پژمان می خواد! یه پیمان! یه ایمان که هدفی جز به حرکت درآوردنم نداشته باشن! یکی که خیلی ازم بزرکتر باشه و منم واژه هاش رو باور داشته باشم.

بنویس نغمه

2007-11-30T21:20:00.000+03:30

وقتی تو ظهر داغ اون مرداد ماهه نگاهم طبق معمول با تاخیر چند ماهه تو ویترین مغازه ها دنبال یه کادوی مناسب واسه تولدت می گشت، هیچ فکرشو نمی کردم که حالا بعد یه سال تو یه بعد از ظهر پاییزی با بابا تو فروشگاههای کریستال فروشی و مورفی ریچارد دنبال یه تیکه وسیله ی خونه واسه کادوی عقدت بگردیم. هنوز هم تمام دفترها و لوازم تحریری رو که با طرح اسنوپی شون من رو بیاد تو می نداخت و تو رو دست به جیب می کرد دارم! همه ی اون کاغذ کادو هایی که جمله های مورد علاقه م رو که زنگهای تفریح روی تخته می نوشتم رو روشون به ترکی استانبولی نوشته بودی! نغمه ی من یاد تو واسم هنوز هوای مدرسه رو داره! خاطراتت واسم هنوز بوی مدادتراش میده! تمام سالهایی که به اصطلاح روزهای مدرسه بغل دستی هم بودیم! یاد تمام وقتهایی که از صدای دبیر عقب می موندم و از رو خط تو می نوشتم و تمام اون غرغر کردن ها که نغمه خوش خط بنویس نمی تونم بخونم! نغمه ی من هرگز بهت نگفتم اما هضم عروس شدنت واسم زود بود. واسه جبران دیر رسیدنم پله های خونتون رو دو تا یکی دوییدم بالا. وقتی رسیدم بابات آروم انگشتش رو گذاشت رو دماغش بهم گفت: تش ش ش!! دو دقیقه دیر رسیدی نغمه بله رو گفت. از در که اومدم تو، اولین چیزی که دیدم تو بودی که با یه شال شیری نشسته بودی. صورتت پشت به من بود. لبخند و چشمهای راضیت رو نمی تونستم ببینم و این عذابم میداد. می دونستم همه چیز به خواست خودت بود اما می خواستم از شادی درونیت مطمئن شم. هیچ وقت در این زمینه با من و دیبا صحبت نکردی شاید اگه میگفتی منم می تونستم بگم که نغمه ی من تو هنوز دستهات واسه قبول کردن خیلی از مسئولیتها خیلی کوچیکه! میدونم اون دستها فقط وقتی بزرگ می شن که با مسائل و مسئولیتها درگیر میشن اما من می خوام بگم که هیچ سختی ئی رو واسه ت در ازای بزرگ شدن دستهات نمی خوام! کاش بفهمی دقیقا چی می خوام بگم! حرفام سرد و ناراحت کننده نیست فقط می خوام بگم که نگرانتم. کاش بتونی مطمئنم کنی که عذاب وجدانم بی مورده و تو همون نغمه یی هستی که اگه چند سال دیگه هم صبر میکرد قرار بود باشه. کاش بتونی متقاعدم کنی که دستهات به اندازه ی کافی بزرگ شدن و تمام فکر و خیال ها و نگرانی هام بی مورده. نغمه لطفا خوش خط بنویس! نمی تونم بخونم..

حباب

2007-11-27T23:02:00.000+03:30

دورت همیشه واسم یه حباب بوده، یه حباب. یه حباب که هیچ وقت نذاشت بهت نزدیک بشم و پوستت رو لمس کنم. یه حباب که همه ی آدم ها دورشون دارن. شاید همون حبابی که مهندس ف بهش می گفت حباب آدمها! می گفت همه ی آدما دورشون یه حباب دارن. می گفت این حباب تو مناسبات مختلف اجتماعی اندازه ش فرق می کنه. می گفت مثلا وقتی تو یه اتوبوس نشستین اندازه ی این حبابه خیلی بزرگه. یعنی حبابتون اون قدر بزرگه که نمی ذاره خیلی به مسافرهای توی اتوبوس نزدیک بشین. می دونی؟ بذار دقیق تر بگم! مهندس ف از یه جور حریم حرف میزد ولی من دارم دقیقا از یه حباب می گم. از یه شیشه که مثل اسبابهای توی موزه ها همیشه دورت بود. و تو که با طرح یه لبخند مثل اون زیرخاکی ها تو حبابت واستاده بودی و فقط نگاه می کردی. و دستهای من که با لبهای نیمه باز تا نزدیکی های صورتت میومد و آخرش می نشست رو جداره ی اون حباب. و تو که اون وسط همون طوری داشتی لبخند می زدی. حبابه هی بزرگ شد. هی بزرگ شد. بزرگ و بزرگتر شد. اونقدر بزرگ که دیگه داشت می ترکید و این داشت تو رو واسم یکی می کرد مثل همه ی اونهای دیگه. شایدم ترکید... هیچ نمی دونم... یعنی هیچ وقت ندونستم... شاید چون همیشه واسم آغشته به وهم و خیال بودی... چون همیشه ازت فقط یه تصویر داشتم...که داشت لبخند می زد...توی یه حباب...

بی عنوان

2007-11-15T13:41:00.001+03:30

خوابم میاد.. از آخرین باری که چیزی نوشتم هیچی یادم نیست.. خوابم میاد.. دماغم فس فس می کنه و سرم گنگه.. سرما خوردم انگار.. بی هیچ آدلت کلد و آنتی هیستامینی.. یکی می گفت هر بار که فکر میکنی یا چیزی رو به یاد میاری مغزت یه پیچ می خوره یا یه چیزی تو این مایه ها.. در هر صورت خیلی وقته که مغزم هیچ پیچ نخورده.. شاید لازم باشه یکم دیفرانسیل بخونم واسه پیچ خوردن.. دلم یه حس تازه می خواد.. واسه تجربه کردن.. واسه نوشتن.. واسه بودن.. خیلی چیزا حالا دیگه مثل قبل نیست.. نه من.. نه آدما.. دلم یه هوای تازه می خواد.. یه حس خوب واسه بودن.. واسه نوشتن.. سرم گنگه.. حسابی خوابم میاد.. یه سری چیزا باید عوض شه..

زیر پای تو

2007-09-16T21:35:00.000+03:30

من قالیچه بافته ام با

سرخی آتش غروب تو

با سفید ساکت صحبت

با سیاهی دود

دیری ست قالیچه ریخته زیر پای تو

گیرم که نمی آیی.

بیژن نجدی،
از مجموعه شعر خواهران این تابستان