ماه و ماهی

2010-02-22T00:08:00.002+03:30

مامان اینا پذیرفتن که تارا از این خونه بکنه و بره و دیگه اصولا عادیه که من به قصد تارا هفته هفته خونه رو ترک کنم و روزها و روزها کسی تو اتاقم نباشه و این واسشون عین حقیقت شده که تمام این مدت ترمه پشت کامپیوتر بشینه و حتی بشقاب غذاش رو هم با خودش به اون پشت ببره.

بابا می گه بچه ها بزرگ می شن، کاریش نمیشه کرد. آدم باید بپذیره. و من میبینم مامان و بابا چه آهسته و آروم این حقیقت تلخ زندگی رو می جوئن و قورت می دن و سعی می کنن که هضمش کنن. و به نظرم دوتائی با هم چه یهو تنها شدن.

2010-02-09T18:16:00.002+03:30

لینک رو تو فایل تکست که رو دسک تاپ گذاشتیم save می کنم که وقتی اومدی وبلاگ دختره رو نشونت بدم. یادم رفته بود که از این خونه رفتی و دیگه هیچ دلیلی نداره که عکس ها و خبرها رو از فیس بوک و این ور اون ور تو مای داکیومنت سیو کنم. تو یه تیکه ی بزرگ از منی که حالا کنده شده و من امروز و دیروز بیشتر از هر وقت دیگه ای احساس تنهایی دارم. حالا می فهمم که واسه هر چیز ناراحت نکننده ای چرا این اشکهام تموم نمیشه

............................................

پ ن: و من برای پیدا کردن یه عکس واسه ی این پست پای هر عکس دو تائیمون زار میزنم

بی تفاوتی

2010-01-29T02:07:00.000+03:30

ردِ دستهات هنوز رو پوست صورتمه که پشتش هیچ احساسی نبود.. هیچ احساسی نبود.. یه دوستی می گفت که نفرت هم یه احساسیه مثل دوست داشتن! که باید دوطرفه باشه ولی من میگم همه ی احساسای دنیا باید دوطرفه باشن. مثل دوست داشتن مثل نفرت مثل بی تفاوتی. که من این روزها تمرینش می کنم. که من پیش از این تمرینش کردم. که من تو کل زندگیم تو تمام رابطه های داشته و نداشته ام تنها فعل بی تفاوتی رو تمرین کردم.. صرف کردم. اما همیشه برخلاف روزهای مدرسه با فعل مفرد مخاطب شروع کردم. می بینی؟! درسهای روزهای مدرسه هیچ وقت به کارمون نمیان! واقعیت چیز دیگه ایه..

بی تفاوتی

بی تفاوتم

بی تفاوتیم

تمرین می کنم: بی تفاوتم.. بی تفاوتی.. بی تفا..

سازدهنی

2010-01-15T02:36:00.003+03:30

دلم یه تو می خواد که وجود داشته باشه. با یه سازدهنی. لای دستهاش، روی لبهاش.. که همه ی خودش رو با پشت قوزکرده داره فوت می کنه توی سازدهنی ش! دلم یه تو می خواد که آروم باشه، آروم... با یه من! که از پشت سرت خیره بشه به قوز پشتت، به استایل موهات.. به برق ساز دهنی ت. که داری فوت می کنی، همه ی وجودت رو، لای دستهات، توی ساز دهنی ت. آروووم.. آروم..

برای من..

من..

آرووم..

...

لیلی نام اسطوره ای زنانِ زمین ِمن است

2010-01-13T20:11:00.004+03:30

در مراسم خاکسپاری استاد احمد عاشورپور

هوا سرده. تا چشم کار می کنه برفه و سپیدی. سرماش سوز هم داره. با هر بادی که می وزه سوزش می پیچه تو تن آدم و یه لرزش خفیف. کنار خیابون ایستاده ایم تا مینی بوسها برسن. به خاطر برف و وضعیت خاص جاده ها تعداد مینی بوس کمتر از چیزی ست که قرار بود باشه و جمعیت هم بیشتر از او چیزی که به خاطر وضعیت خاص هوا انتظار می رفت. اما جایی چیزی هست... شاید گرمایی که تو یه صدا ست یا شور و حرارتی که تو یه ترانه ست. آتش ترانه ای که با هر بار زنده شدن یخ یه خاطره ی قدیمی رو آب می کنه. ماشین ها می رسن و آدمهایی که لبخند می زنن و به هم احترام می گذارن بدون اینکه به همدیگه فشار وارد کنن یکی یکی سوار می شن.

" آخ تی حال می حالای / سیمای جانای / تی سر می بالای / سیمای جانای / بنازم آی دل / تی آمونا / نتانم آی دن / ده تی شونا" زنهای داخل مینی بوسن که همه با هم دم گرفتن. بی هیچ اشکی و صدای اونهاست که تا رسیدن به بی بی حوریه آدم رو وادار به فکر کردن راجع به مراسم خاکسپاری یک مرد می کنه. چیزی متفاوت با آنچه که تا حالا دیدیم و شاید بعدها ببینیم. تشییع کنندگانی که صرف ادای دین و احترام آمده اند نه بیداد کردن و بر سر کوبیدن. احترام به مردی که وجود و استعدادش رو سرمایه ی یک قوم کرد و بر هویت منحصر آن با صداش تاکید کرد. مردی که سالها از کوههای سبز و مه آلود گیلان گفت و بارش یکریز ابرهای سیاهش. از آفتابِ خیزان و دریای توفانیش. از سبزه ها و بنفشه ها و پامچال هاش. از تلارها و شالیزارهاش. از وجین باغهای چایی. از جمعه بازارش. از آمدنهایی که همراه بهار وعده داده می شد و انتظار... از بی وفایی های دخترانِ سیاه چوم گیل با زلفهای ابریشمی. از انگشتری ها و دستمالهای سرخ ِیادگاری.

"من بیجار کاری نوکونم ماری / اوهوی مار / من خانه کاری نوکونم ماری / اوهوی مار / عزیز بوکونای می کارا / دختر بوکونای می کارا / تره گوشوار فگیرم ایمسال بهارا " زمین، زمینی که دختران و زنانِ بجارکار ِترانه هاش همه ی هستی شون رو با شونه های خم کرده خالی کردن روی شالیزارهاش، حالا واسه اینکه این بزرگ مرد رو واسه همیشه تو دلِ خودش می خوابونه، با برف رو سفید شده و انگار که لباس عروسی به تن کرده و سفیدی ِوسیعش، سیاهی حقیر لباس آدم ها رو انکار میکنه. که ضرورتی نداره رنگ مشکی به بهانه ی جاودانگی ِ یک انسان.

"خروسخوان بو من و اون مست و مستانه / دور از چومان یگانه و بیگانه / تا کوه دامن بوشوییم شانه به شانه / زیر داران سبزه یه سر / چشمه یه ور / خوش بنیشتیم رو به خاور" هوا سرده. سوز هم داره. اما وایی از هیچ دم سردی یی نیست و دادی از دستی که به اکراه از بغل بیرون آورده بشه. آدمهای شناس و ناشناس بی شماری که حضورشون تاکید بر بزرگ بودن استاد داره. آدمهایی که نگاهشون همه تحسینه. شاید آنجا که می گن یک تافته ی جدا بافته! و دستهاشون که با سینه ی سپرکرده عکس های استاد رو محکم در آسمان نگه داشته و واژه هایی که تصویر نهایی استاد هستند:« صدا، صدا، تنها صداست که می ماند...» و سرخی آسمان نه به خاطر سیلی ِسردِ زمستان، که آسمان آتش به جان و از عاشقان است.

"اگه می یار ایسی راهانا بیا / اگه راهان نوبو باغانا بیا / اگر دینی کی دوشمن در کمینه / سفید ماهی بوبو روخانا بیا" و سیل جمعیتی که با خطر جاده های یخ زده خودشون رو رسونده ن تا بدن استاد رو به زمین این شهر بسپرن. انزلی که استاد در آنجا متولد شد، تحصیل کرد و برای اولین بار عاشق شد. شهری که عمری شبهای مهتابی ِساحلش میعادگاه دلدادگانِ ترانه هاش بود که به هم وعده می دادند. "یاد او مهتابی شبان / کی شومی دریا لبان / تی مو ماچی دیی / می شانه رو باد لیلی / سورخ دسمالا داری / ایسه می یادیگاری / وعده با من نایی / ایه تره یاد لیلی" امشب آسمان مهتابی ست اما بعید میدونم که دریا آرام بگیره.

یادمه به چشم های آبیش زل می زدم و پرسیدم: «چرا این همه واسه لیلی شعر خوندی؟ لیلی کی بود؟» صدای خنده ی تمام کسانی که با من دورش حلقه زده بودن تو گوشم پیچید و شاید دلخورم کرد! با چشم های آبیش واسه چند ثانیه زل زد تو چشمهام و گفت:« آخه دختر جون تو از نوه ی منم کوچیکتری، چی بهت بگم آخه؟! » به یاد تمام ترانه های سبزی که نثار لیلی و گیلانم کردی، حالا لیلی نام اسطوره ایِ زنانِ زمین من است. مردی از نژاد و زمین ِخودم، تو رو به ابدیت می سپرم. صدات جاوید...

"می جانی تو کاس کولی / تو هتو ئی دسته گولی / سِبا مانی سورخه جولی / کِلالی جانم کِلالی جانم کِلالی"

...................................................................................

پ ن: مطلب آرشیوی و مربوط به مراسم خاکسپاری استاد می باشد که پیش از این در مجله دانشجویی شالیز چاپ شده بود.

پ ن: پیشاپیش پوزش می طلبم به خاطر مطلب تکراری:)

پ ن: مرسی از عامر که به نمایندگی از هم نسلی هام خروس خوان استاد رو در مراسم اجرا کرد

شب سال نو

2009-12-31T23:36:00.000+03:30

امشب شب ِکریسمسه و من ناخودآگاه یاد دخترکِ کبریت فروش می افتم که الآن سردشه و لنگه کفشش افتاده وسط خیابون...

پوست انداختن

2009-12-26T21:20:00.005+03:30

من یه کودک هفت ساله دارم که خیلی بیشتر از اون چه که باید در درونم زنده مونده. نمی دونم چرا تا این حد پر و بال گرفته و هیچ تصمیمش رو نداره که از درونم بکنه و بره. این عکس العمل های آنی و شتابزده، این خنده ها و گریه های لحظه ای و بی مقدمه، این شادی های زودگذر و خوشی های سبکسرانه مال تینای 22ساله نیست. این دیالوگهای نانجیب فقط کودکانه های درونم رو نشون آدمها میده و وَر ِ هفت ساله ش رو. من ِهفت ساله همه ی اون چیزی نیست که تو این 22سال پرورش دادم. باید نشون بدم که پشت این خنده ی همیشگی م که به پهنای صورتمه گاهی هم بلدم که عمیق فکر کنم. به اندازه ی تمام کتابهایی که خوندم و جدالهای ذهنی ئی که داشتم. به اندازه ی تمام مونولوگهایی که شبها موقع خواب و روزها وقت راه رفتن داشتم، وقت کشیدن، خوردن، خوندن، نگاه کردن. من بلدم عمیق باشم به اندازه ی من ِ 22ساله م.

باید به اون دسته از دوستهایی که من رو به خاطر من ِهفت ساله دوست دارن بگم که دیگه وقت ِپوست انداختن شده، وقت ِبزرگ شدن. وقتِ کشتن این کودک درونم. ممکنه خیلی وقتها واسه شما دوست داشتنی باشه اما تو زندگی شخصی م دچار مشکلم کرده. بخواب فرزندم..

عکس از no-words

باید امشب بروم

2009-11-15T21:43:00.001+03:30

رقابت با دخترها آزارم میده، اون قدی آزارم میده که همیشه ی زندگیم هر وقت احساس کردم که پای یه رقیب اومده وسط ترجیح دادم برم آروم یه کنار بایستم و فقط نگاه کنم. خیلی وقتها بخندم خیلی وقتها گریه کنم شایدم خیلی وقتها آروم تو خودم بشکنم..

به شدت به این آمدن ها و رفتن ها عادت کردم.. به شدت.. طوری که دیگه موقع رفتن(درست لحظه ی آخرش) این قدر همه چیز عادی و خونسرد اتفاق می یفته که انگار هرگز نبوده.. و این "این قدر عادی بودنها" این قدر عادیه که گاهی وقتا واسه خودم غیرعادی میشه..

این سنگ قبرها تعدادشون زیاد شده. خسته م..

..........................................................................

پ ن: یه قورباقه ی چاق سبز دهن گشاد تا وقتی که یه قورباقه ی چاق سبز دهن گشاده وجود داره، بعد از اون دیگه نیست.

پ ن: بازی با رنگها یه گام جدید تو زندگیمه، باشه که یه دهن کجی بشه به همه ی این روزهای اخیرم که افسرده و بی مصرف افتاده بودم رو تخت.

پ ن: درگلستانه ی ناظری تنها چیزیه که هم وقتی خوشحالم می تونم گوش بدم هم وقتی افسرده.

پ ن: اون جا که میگه: آری، آری، تا شقایق هست..

این سالها

2009-10-02T20:13:00.000+03:30

گفت: _ من و همسالانم جوانی نکرده پیر می شویم.

گفتم: _ آینده پاداش این مشقتها را خواهد داد.

گفت: _ سالهایی را که از دستمان رفته چه کسی به ما پس می دهد؟

نگاهی به من انداخت و گفت: _ من یک زندگی بیشتر ندارم.

……………………………………………………………………..

سیمون دوبووار، همه می میرند، نشر تنویر

هنوزم...

2009-10-01T15:35:00.003+03:30

دی شب باز خوابت رو می بینم. البته دی شب که نه، دم دمای صبح بود. تو یه مسیر سبزی داشتیم می رفتیم که یهو دستت رو از بالای سرم آوردی و روی بازوم گذاشتی و بوسه ای که من از سر تعجب و محبت روی ساق دستت گذاشتم. جالب اینکه من هم راحت تو فاصله ی بین تن و دستت جا شدم و عجیب اینکه کفش های پاشنه داری هم پام بود و من هرگز نفهمیده بودم که تو قدت این همه از من بلندتره! یادم میاد که تارا هم اون موقع با ما بود و تو درست وسط ما داشتی راه میومدی و دیالوگهایی که به تارا می گفتی. که من اون لحظه هیچ به روی خودم نیاوردم اما بعد که از تارا پرسیدم گله کرده بودی که غذا درست می کنیم و تینا نمی خوره و باهاش حرف می زنیم و تینا هیچی نمیگه و تارا که جواب می ده اینا همه عقده های اون سه-چهار روزه. ولی من در طول راه همه ی حواسم به اون بازوئی ت بود که حالا روی شونه های منه. خوابم که سبک میشه هنوز ردِ دستهات رو روی شونه هام حس می کنم. انگار که واقعا داشتیم تو یه مسیر سبز با هم قدم می زدیم. یه جا بین خواب وبیداری با یه حسی بین بدن و بازوهات به این فکر کردم که اگه ازت محبت دیده بودم با دنیا عوضت نمی کردم. هر چند که به دنیا ندادمت، هنوزم...

.....................................................

پ ن: هر کسی یه رگ ِسادیسمی داره. بهترین چیزی که می تونه اون رو بجوشونه اینه که بدونی کسی رو در بند خودت داشته باشی.

پ ن: یه آدم احمق حقشه هرچی سرش بیاد.

پ ن: منم یه آدم احمق ساده م.

پ ن: پانوشت اول یه دیالوگ جون دار طباطبائی بود از فیلم بیترمون.

چرا؟!ا

2009-09-13T01:10:00.002+04:30

این همه احساس پوچی که می کنم. اینکه به خاطر هر کار کرده و ناکرده ای دائم احساس گناه می کنم. این که این همه هی از دست آدمها دلم می گیره. اینکه مدام با خودم تکرار می کنم آدمها عذابم میدن. اینکه دائم احساس بدبختی می کنم با وجود لیوان چایی و بسته کیت کتی که همیشه بهم یادآوری کرده دلخوشی تو همین لذتهای کوچیکه. اینکه پدری هنوز هست و من که میتونم وقتی که خوابه انگشتهام رو لای موهاش فروببرم و ببوسمش بی اینکه گله کنه که هنوز خوابش نبرده از خواب بیدارش کردم. اینکه روی تنم هیج جای زخمی نیست یا هیچ جای چوبی. اینکه دائم به خاطر نبود این جای زخم ها عذاب وجدان دارم. اینکه می دونم دو فردای دیگه نمی تونم ادعا کنم که منم سهمی داشتم اینکه دوست دارم منم قدمی ور دارم و نقشی داشته باشم اما هیچی. اینکه احساس می کنم از من با هویت خاص خودم چیزی باقی نمونده و اینکه احساس کنم انرژیی که به گزارش مهندس فاروقی موقع نگاه کردن و حرف زدن با دیگران بهشون منتقل می کردم دیگه تو وجودم نیست. اینکه احساس می کنم از اون موجودیت پر تحرک حالا یه موجود خنثی باقی مونده که خیلی وقتا سکوت میکنه و از کسی که نباید می شنوه که کم حرفه. این که احساس تن پروری دارم شدید و اینکه بی هیچ انگیزه انگار فقط منتظر یک اتفاقم. این که هیچ نوشتنم نمیاد و اینکه این همه بی روح و بی تفاوت و ماست شدم. می خوام بدونم همه ی این ها به خاطر دوره های روانی شومیه که گاه و بی گاه به سراغ آدم میاد و بعد خودش ول میکنه یا وضع خرابِ مملکته که این شکلیم کرده؟ اینکه وقایع شوم پی در پی سال 88 تو مبحث خونوادگی و سیستم مملکتی این جوری بدبینم کرده یا کلن بی انگیزگیم اود کرده و از زندگی ساقطم کرده؟ اینکه کلا شخصیتم این جوری منفعل شده یا همون دوره های روانی کذائی باعث شده که چنین توهمی داشته باشم؟ کلنا حسم میگه که از تینا و سیستم و اصطلاحات خاصش تو تعریف کردن وقایع و رویدادها چیزی باقی نمونده جز یه سری سوالا و چراهای بی خود و پی در پی. یادم باشه این چرا گفتن های بچگانه رم ترک کنم. همین چراهایی که متین و نوید همیشه با لحن مضحکی اداشو در میارن..الآن باز تینا می پرسه: چرااا؟!!!

این روزهای ابری

2009-08-10T22:34:00.006+04:30

این روزا شاید مفیدترین کار دنیا ورق زدن دفتر شعرهای اون دورانِ مامان و باباهامون باشه! دفترهایی که حالا دیگه گذر سالها رنگ ورق هاشون رو زرد کرده.. کتابهایی که برگهاشون تو نم و رطوبت این سالها دیگه پوسیده شدن و کاغذهاش با هر حرکتی لای انگشتهات پودر می شن. اما شعر های این دفتر و کتابها با تمام زردی و پوسیدگی کاغذهاشون عمیق تر از هر وقت دیگه ای دارن نفس می کشن. کافیه که اونها رو از زیر تخت هامون بکشیم بیرون تا دوباره صدای داروگ های نیما و قاصدکهای اخوان و شبانه های شاملو رو بلندتر از چهل سال پیش بشنویم.

همه ی نوشته های این پست و این عکسها تقدیم میشه به زن روزهای ابری...

اون جا که یه دوست مشترکی گفت لجبازی ها و رفتارهای منفی من و تو مثل همه، واسه اولین بار اسمت رو شنیدم. بعد از اون این ور و اون ور که چشمم به اسمت می خورد یا نشانی از تو میدیدم حواسم بهت بود. می دونستم که یه ماگ نسکافه هم داری که تو بعضی از پستهات به شدت درگیری باهاش. احساس می کردم زیاد ازت خوشم نیاد! خیلی وقتها هم جدا بهت حسادت کردم نه به خاطر اینکه خوب می نوشتی و نه به خاطر اینکه خیلی وقتها تو نوشته هات خیلی چیزها رو می دیدی که من نمی دیدم یا که می دیدم و هرگز نمی تونستم لای نوشته هام به سبک و نگارش تو بتاپونمشون، نه! حسادت من از یه جنس دخترانه بود که ممکنه با اون نثر همیشگیت بگی که به تخمتم نیست.. ولی من تو یه برهه ی زمانی خاص، یه جورایی خوشم نمیومد ازت! شدید! اما این آخریا دیگه احساسم بهت فرق کرده بود. اصولا نظر خاصی راجع به شخص خودت نداشتم ولی نوشته هات رو نه همیشه ولی یکی در میون و هر وقت که گذرم می خورد دنبال می کردم. علاقه یا بی تفاوتی ت نسبت به آدمهای واقعی و خیالی واسم جالب بود و خیلی وقتا حس خشن نوشته هات رو دوست داشتم. نمی دونم هدفم از این همه صغری کبری کردن و وصف حال قدیم و جدیدم چیه و نمی دونم بعد اینکه آزاد شدی اصن گذرت به این نوشته ها بخوره یا نه یا اگه بخوره اصلا رفلکسی نشون بدی یا نه ولی من اینا رو نوشتم که بدونی امروز از شنیدن خبر دستگیری ت حسابی جاخوردم و اون لحظه خیلی نگران شدم که یه وقت اون جا بلایی به سرت نیارن و حتی اگه اتفاق فیزیکی خاصیم واسه ت نیفته اون فشار عصبی و روانی از هر بلای نازل نشده ای واسه ت ناشریف تره! من حتی به مامانتم فکر کردم که تو یه پستی به بهانه ی خاله زنکی های زنعموت مخاطبت شده بود و حتی بابات که از رو نوشته هات احساس کرده بودم دوست داره. همین طور به "ز"! و خوشحال بودم از اینکه با هم بودین! نه اینکه خوب باشه که این اتفاق بد واسه دوتاتون افتاده باشه و دوتاتون به ناکجاآباد برده شده باشینا، نه! به خاطر اینکه اون لحظه تنها نبودین و رعب و وحشت توی ماشین و طول راه و با هم قسمت کردین و این نصف شدن حجم اون حسهای شوم شاید تحملشون رو واسه تون راحت تر می کرد! که خودم هم ترجیح میدادم تو چنین شرایطی تارا هم همراهم باشه! آره همه ی اینها رو میگم که بدونی خیلی وقتها خیلی از آدمها بدون اینکه بشناسیشون و بشناسنت راجع بهت فکر کردن و نسبت بهت احساس داشتن تفکیک از خوب یا بد بودنش! خواستم بهت بگم که اون موقع که تو اوین بودی و معلوم نیست چی بهت میگذشت این بیرون بودن کسانی که به فکرت باشن و نگران حالت.. کسایی که شاید گذرت هیچ وقت به اسمشون هم نخورده باشه. خلاصه دوست عزیزم همه ی اینها رو بهت گفتم که یه وقت اونجا، تنهایی یا با "ز" نترسین و اینکه بدونین ما با هم هستیم.. تو همه ی این روزهای ابری..

3:10 to Yuma

2009-07-25T13:40:00.003+04:30

نمی دونم چطور میشه که یه فیلم طوری ساخته میشه که آدم پا به پای شخصیت منفی فیلم حرکت میکنه و همه اش نگرانه که نکنه اتفاقی واسش بیفته.

نمیدونم چرا دن اونز لحظه ی آخر که بن وید تو چشاش بهش خیره شد بهش نگفت که افراد تو هم از پشت بهم شلیک کردن. شایدم اصن به خاطر همین بود که بن وید اون اسلحه ی نفرین شده ش رو کشید و ترتیب همه ی افرادش رو داد. من اگه جای کارگردان فیلم بودم تو نمای آخر فیلم، هفت تیر بن وید رو با مسیح مصلوب روش میدادم به ویلیام و یه جانی با شعور دیگه رو تو سکانس آخر فیلم متولد میکردم چون اصولا معتقدم ویلیام پتانسیل ش رو داشت که یه جنایتکار شریف و درست حسابی بشه.

اینم چند تا از دیالوگهای فیلم که از نظرم با ارزش بودن:

_ "هر مسیری در چشمان یک مرد درست است اما خداوند به قلب رسیدگی می کند."

_ "تو هنوز یه پای خوب داری، چرا برای رفتن به خونه ازش استفاده نمی کنی؟ "

_ «انتظار داری چی بگه؟» _«ازش انتظار دارم یه چیز منطقی بگه! چیزی که می تونه دو نفر رو نجات بده.» _«یه نگاهی بنداز بن، موضوع چیه؟! نمی خوای ببینی؟»

_ «تو ما رو از دست اون سرخپوستها نجات دادی.» _«من خودم رو نجات دادم» _«تو ما رو به طرف تونل بردی، تو کمک کردی فرار کنیم» _«اگه توی تونل یه اسلحه داشتم ازش بر ضد شما استفاده می کردم.»

ما همه خوبیم

2009-06-30T01:17:00.003+04:30

های مردم! ما اینجا حالمان خوب است. خوشی حسابی زده زیر دلمان و ما از فرط شادی جدا نمی دانیم خودمان را به کدامین دیوار بکوبیم! خلاصه کسی نگرانمان نباشد.

بی عدالتی ِعدالت ِدموکراسی

2009-06-13T17:04:00.000+04:30

دیانا می گفت انگار که یه امتحان مهم رو خراب کرده باشم، اون طوری ناراحتم. یاد زنعمو می یفتم که ظهر زنگ زده بود بهم که ناراحت نباشم، که فدای سرم. می گم زنعمو دقیقا کدوم قسمتش فدای سرم؟! اینکه اگه تو چهار سالی که گذشت، نگران این چهار سال آینده بود و یکم مردمداری می کرد الآن دیکه همین نگرانی رو هم نداره؟! الآن دیگه گوی و میدون دستشه و می تازه! یاد لحظه ای می یفتم که رو بالکن واستاده بودم و نگاهم به جماعت ماشین سواری بود که پیروزی از پیش تعیین شده شون رو داشتن جشن می گرفتن. یاد مردی می یفتم که سرش رو از پنجره ی ماشین بیرون آورد و رو بهمون گفت: "بیاید! بیاید بیرون مارو ببینین!" یاد خودم افتادم که اون لحظه دستهام رو گذاشتم رو سرم و دوئیدم تو اتاق. خودم رو انداختم رو تخت و هق هق زدم... به حال خودم.. به حال بابام.. به حال اون سوپوری که سپیده نزده داشت خیابون رو جارو می کشید و دوستش بهش گفت: "هی! برادرت رای آورد که!" و کینه کردم.. کینه کردم.. از اون مردی که سرش رو از پنجره آورده بود بیرون.. از اون سوپوری که بی خبر از همه جا تو سیستم دموکراسی به اندازه من حق رای داره.. کینه کردم. از سیستم دموکراسی. از سیستم دموکراسی که عدالتش این طور ناعادلانه ست! این جا مردم همه تو سکوتن.. یه سکوت مبهم.. یه جور شُک شاید.. انگار که یه غمی رو با خودشون حمل می کنن. یه جا تو قلبشون.. همراهشون.. تو تاکسی ها.. تو خیابون ها.. تو بانک ها.. هیچ کس هیچی نمی گه و همه مبهوتن..

امروز دیگه نه قلبم که تمام تنم درد می کنه..

......................................................................

پ ن: یاد حرف تارا میفتم که در راستای نحسی سال88 می گفت اگه یکی امسال هم رای بیاره دیگه تا پایان 88 نیازی به هیچ اتفاق شوم دیگه ای نداریم.

88

2009-06-05T22:32:00.002+04:30

88 تا حالاش پر بود از اتفاقهای بد و بی هنگام. این اتفاق های بلافاصله اگر هم سرخوشانه شروع کرده تو زندگیم جا کردن، شمردن روزهای خوشش با انگشتهای دستهام به 10 نرسیده که لج کرده و سر ناسازگاری گرفته. اصلا این 88 با اون عید ِعجیب غریبش که نه بوی هفت سین می داد و نه پول تازه، از همون اولش سنگ بنا رو بد گذاشت. ماجراهای شوم، نه گاهی که بی شرمانه به تکرار به تن روزهام ناخن می کشن. بی هیچ فاصله...

88 برای من با اون شکل دایره ای هشتش نه به معنای بی نهایت و بی نهایت که با شکل مثلثی و شیب دارش تداعی سراشیبی و افتادنه..

فاصله

2009-05-22T14:34:00.001+04:30

از وقتی زمین چرخید و ما به تلاقی یکدیگر درآمدیم

همه چیز به گردش درآمد:

سر من

دستهای تو

و مردمک هایی که زیر بار نکبت پوسیده بودند

یادم می آید

عصرها هیچ جایی نبود

جز

وسط صدای تو

که هی کوتاه می شد

کوتاه

به خواب می رفتم

و خواب بادبادک های بی دُم می دیدم

اما حالا

حتی شبها میان خواب

خوابم نمی بَرَد

و خواب کابوس های گندیده می بینم

باید از اول می دانستم

اصلا زمینی در کار نیست که چرخیده باشیم

همه چیز همین جا خلاصه می شود

کنار همین کتابخانه

روی همین تخت

و پشت میزی

که به نفرین کتابهای پوسیده گرفتار آمده

تو عقیم شده ای

و شاعرانگی ات بیشتر کاریکاتوریست ها را به یادم می آوَرَد

انگار شماره عینکت بالا رفته

که نمی بینی

کسی از روبرو حرف می زند

با چشم هاش

دست هاش

و پاهایی که عصبی تکان می خورند

بیشتر از آنچه گفتنی باشد

فریاد می کشد

و خودش را به هوا می سپارد

چقدر فاصله؟

چقدر؟

همه به خشکی رسیده اند

من هنوز

وسط اقیانوس

از خودم

برای کوسه ها آواز می خوانم

کوسه ها موجودات باشعوری هستند

از میان تمام آوازهایی که نمی شنوند

برای هر کس دردمندتر است

آب بیشتری بالا می آورند

تو را باید به کوسه ها بسپارم

خودم را به جزیره ای

که نه تلفن، نه کافی شاپ

نه بهانه ای برای قدم زدن دارد

ما دیگر به دیدار هم نخواهیم آمد

و قلب هایمان سر جای اولش خواهد تپید

تو

به اتاقت برگرد

و خودت را برای یک خواب آلودگی ِعمیق تاریک کن

من همین جا خداحافظی می کنم.

.....................................................................................

انسیه کریمیان، از مجموعه شعر سوت هایی برای یک طرف نوار خالی

2009-04-29T20:26:00.003+04:30

همیشه می گم آدم دوست داشتن همه ی آدم ها رو احساس نمی کنه یعنی اینکه گاهی وقتا واسه اینکه بفهمه که چقدر یکی رو داره باید مرگش رو تجسم کنه و با از دست دادن طرف بفهمه که چقدر واسش عزیز بوده. اما بعضی از دوست داشتن ها هستن که آدم همیشه احساسشون میکنه یعنی همین طوری که یاد طرف می یفته یا می بینتش یا بهش فکر میکنه یه چیزی تو دلش جیلیز و ویلیز میکنه. خب این دوست داشتن های نا محسوس واسه آدم هایی که باهاشون زندگی میکنی و تو روزمرگی هات باهات نفس می کشن به مراتب بیشتره نه اینکه واسه اینکه بفهمی چقدر واست عزیزن حتما باید یه لحظه تو ذهنت بکشینشونا، نه! ولی یه جورایی حضور و دوست داشتنشون دیگه واسه ت عادی میشه. ولی میبینی یه بار وسط این عادی بودن ها و عادت کردن ها یهو یه جا که همین طوری زل زدی به طرف و کلا به چیزای دیگه ای داری فکر میکنی یهو احساس می کنی که چقدر یکی رو با تمام مهربونی هاش دوست داری. یهو فک می کنی که نگاه کردن به لب و چونه ش با غوز خفیف دماغش چقدر واسه ت دلپذیره. درست مثل اتفاقی که دیشب تو رستوران گارمون افتاد اون موقع که داشتی با یاسی و بیتا و سمانه درباره نمی دونم چی حرف می زدین یهو احساس کردم که چقدر دوسِت دارم و چقدر تو با من همه ش مهربونی و من نیستم. این قدر به حس دوست داشتنت فکر کردم که با خودم گفتم شاید تو زندگیم عزیزترینم باشی. نه اینا رو واسه این نمی نویسم که فردا تولدته و این طوری خواسته باشم یه جور خاصی تولدت رو تبریک گفته باشم و الکی بگم که بهترین خواهر دنیا هستی و از این لفظ ها، نه! اینا رو می نویسم که بهت بگم دیشب تو رستوران همین طور که داشتنم نگات می کردم یهو احساس کردم که خیلی دوسِت دارم!

2009-04-26T02:05:00.001+04:30

مرد: برای بیشتر مردها، بدن یک زن زیباترین چیزیه که توی این دنیا می تونند ببینند

دختر: برای یه دختر زیباترین چیز دیدنی چیه؟ می دونی؟!

مرد: بچه ی اولش

.........................................................................................................

VENUS, Directed by Roger Michell

2009-02-19T01:15:00.004+03:30

بهش می گم من با داشتن یه پسر چاق مثل مال تو که ویلن رو هم خوب بزنه احساس خوشبختی می کنم. وقتی که چشماش رو مظلوم میکنه و عاجزانه ازت می خواد که بهش اجازه بدی یه برش دیگه از کیک شکلاتی باقی مونده از شب تولدت رو بخوره. وقتی ازت می خواد که دوباره واسه ش پلو بریزی و از ترس اینکه تو فاصله خورشت ریختن، پدرش بخواد مخالفت کنه یا چیزی بگه، ساکت می مونه و نگاهش رو از همه می دزده. من به این ها می گم بهانه های ساده و کوچک خوشبختی! همون جا هم بهت گفتم. واسه ت مثال فیلم کاغذ بی خط رو زدم و گفتم من این بهانه های ساده رو دوست دارم. با وجود اینکه می دونم همه ی این ها مثل تمام خَرمالو گفتن های فیلم کاغذ بی خط بالاخره یه روزی واسه م عادی می شه. مثل تمام دفعاتی که دخترم مثل دخترش بخواد به خیار بگه موز سبز. می گم روزمرگی همه ما ها توش اتفاقات و تیکه های خوب داره که واسه خودمون عادی شده ولی واسه دیگران نه. که ما نمی بینمیشون ولی دیگران چرا! مثل چاق بودن پسرِ تو، مثل خَرمالو گفتن دختر هدیه تهرانی تو فیلم. مثل تمام حس های روزمره ی دیگه یی که تو ی اون تابلوی جلوی در ورودی خونشون تاپونده شده بود. میگم: یادته؟! تابلو طرح یه گل بود که نقاشی شده بود و گلدونش.. گلدونش همین قوطی های حلبی روغن لادن بود. (همین قوطی های حلبی روغن لادنی که همه مون اگه تو خونه های خودمون نه، تو خونه های خاله ها و عمه هامون حتما دیدیم) همین طرح آشنای گلدونش باعث شد که ببینمش و شاید تا حالا به خاطر بسپرمش. نمی دونم شاید ساده از کنارش گذشته باشین ولی من توی اون تابلو با اون گل و با اون گلدون یاد تمام روزمرگی هایی افتادم که تو قوطی های حلبی روغن لادن خونه ی همه ی ما ها کاشته شده. این گلدون حتما اتفاقهای خوب دیگه ای هم لابه لای روزمرگی هاش داره. به افسانه گفتم کافیه که ببینتشون. بهش گفتم که سعی کنه این رنگهای خوب رو ببینه. به افسانه با چشم های سبزش...

ایستگاه سرد

2009-01-09T15:26:00.001+03:30

دلم می خواست می رفتی ایستگاه مترو و هی عکس می گرفتی. از نگاههای سرد آدمها وقتی که خیره می شن به پنجره های مترو. از دیوارهای سیاهی که با سرعت از کنار پنجره های مترو رد می شن. از درهایی که باز می شن و از آدمهایی که می دوئن. از بیل بوردهایی که بی تفاوت به آدمها حرف می زنن و از آدمهایی که بی تفاوت به بیل بوردها فقط می رن. از سرعت آدمها و از انعکاس پاهاشون رو زمین ایستگاه و از تمام چیزهای سرد دیگه. دلم می خواست می رفتی اونجا و فقط عکس می گرفتی. یه عالم عکس با تمام حس هایی که من می خوام..

گره ی بی گره ای

2008-11-28T03:19:00.002+03:30

تمرین نوشتاری کارگاه بازیگری

موضوع: نوشتن یا به تصویر کشیدن یه روز از هفت روز ِهفته

اون جا که از حالت سجده به سمت صدای خدا تا پشت پرده ی سن چهار دست و پا دوئیدم و اون جا که آقای کارگردان جیغ می زد خانوم توحیدی ی ی ی ی ی و من اون رو کلافه و چنگ انداخته به موهاش پشت سرم تصور می کردم، از سن و صحنه فرار کردم.
نوشتن یا به تصویر کشیدن یه روز از هفت روز ِهفته ت… مو به مو... روی یه کاغذ بی خط . اون جا که هیچ اتفاق خاصی نمیفته. با تمام جزئیات ابلهانه ش.
_:«یه مدت که نمایشنامه بخونی دستت میاد. می فهمی که تو تمام نمایشنامه ها یه گره هست...»
اسمش خُتَن ه. گرافیک خونده گویا! اما زده تو کار نمایش و نمایشنامه نویسی.
گره! فکر می کنم که یه اصطلاح تو ادبیات نمایشی باشه. شاید همونی که بدرطالعی تمرینش رو بهمون داده بود! این طوری: «از الآن تا هفته ی دیگه! نگاه می کنید به دور و برتون! دنبال یه سری فعل و مفعول باشید! شیر آبی که باز نمیشه! می خواید بازش کنید. چطوری؟ چی کار می کنید؟ آقا هرزه! اصلا بسته نمیشه!»
وای وقتی که این گره، گره ی بی اتفاقی باشه! گره ی روزمرگی! درست اون جا که هیچ اتفاقی نمیفته. یادمه قبلا یه چیزی تو این مایه ها نوشته بودم. اسمش رو گذاشته بودم "تا یک سیگار کشیدن". درون مایه ش هم این بود که درست به اندازه ی یک سیگار کشیدن هیچ اتفاقی نمیفتاد و کل متن شده بود توصیف مو به موی جزئیات فضا. با اعتماد به نفسی که خاص همون سنم بود فرستادمش برای کسانی که دستی داشتن و باورشون داشتم. یکی گفت: «نمیشه! آقا این تو "اتفاق" بالاخره چرا نمی افته؟» منم گفتم: «منم همین رو می خوام! می خوام تا یک سیگار کشیدن هیچ اتفاقی نیفته و طرف واسه سیگارش زندگی کنه.» گفت: «نمیشه! لااقل واسه داستان کوتاه نداریم اینو! ولی توصیفاتش به درد نمایشنامه نویسی می خوره!» اون یکی هم گفت:«کابوسیه که باید نوشته شه تا بتونه با دیگران ارتباط برقرار کنه!»
خلاصه اون جا بود که قطعش کردم و بی خیال گره انداختن و باز کردنش شدم. شاید با این باور:
«چه در آن زمان و چه بعد بیشتر و بیشتر یه نظرم مسخره و غیرعادی آمد که فرهنگ ما آدم ها را به جایی رسانده که عده ای می نویسند یا می خواهند بنویسند، اما حرفی برای گفتن ندارند»*
گفتم گره اگه تو وجودم اون قدر بزرگ و محکم باشه خودش میاد. آخه زور بزنیم واسه چی؟! بماند که از اون روز تا حالا گره ی من همون بی گره ای مونده. درست اون جا که هیچ اتفاق خاصی نمیفته.

......................................................................

*: یوستین گاردر، مرد داستان فروش، انتشارات تندیس

!بیرون

2008-11-16T02:26:00.003+03:30

نمی دونم به خاطر رنگ جیغ کاپشنم بود که باعث می شد تو چشم باشم یا اینکه واقعا شلوغ می کردم که سر و صدام زده بوده تو ذوق استاده و بعد چهار_پنج بار تهدید و تذکر طی این جلسه و جلسه ی پیش بالاخره ازم می خواد که کلاس رو ترک کنم و از جلسه ی آینده هم دیگه سر کلاسهاش نشینم. کوله ی جگری م رو که استاده قرمز خطابش کرده بود برمی دارم و با حالت آویزونی به سمت در می رم. به وسط کلاس که میرسم سعی می کنم توضیح بدم و متقاعدش کنم اون صدای خنده مال من نبوده و همه ی هفته ی پیش من رو به خاطر صحبت کردن بغل دستی هام سرزنش کرده. می خواستم بگم که آره! صدای خنده ای اگه بود مال من هم بود اما کمتر از بقیه! خواستم توضیح بدم که همه ی امروز رو واسه اینکه دعوایی که مال بقیه ست رو نخورم، دست به سینه نشستم و سعی کردم به حرفهای صد تا یه غازش که نه به درد دنیامون می خوره نه آخرت گوش بدم و هی سعی کنم چرت نزنم و جلوی بسته شدن چشم هام رو بگیرم. به وسط کلاس که رسیدم می خواستم به اطلاعش برسونم که تویی که دور برداشتی و فکر می کنی داری عده ای رو ارشاد می کنی و با حرفهات داری قدمی در جهت اصلاح این دنیای خاکی و خراب شده بر میداری و این طوری باری رو که خدات رو دوشت گذاشته داری سبک و سبک تر میکنی، این جماعتی رو که می بینی جلوت نشستن و با حرکت سرشون جمله هات رو یکی یکی تأیید میکنن تو فکرشون که بری میبینی دارن با خودشون فکر میکنن که یعنی خورشت امروزشون چی می تونه باشه و الآن که خونه رفتن بخورنش یا بمونن یهو شام بخورن، اگه فسنجون بود پلوش رو گرم کنن یا به حرف مامان گوش بدن که می گه نه فسنجون با پلوی سرد خوشمزه تره! می خواستم بهش بگم که بچه ها خیلی اگه لطف کنن و بخوان فکرهای مرتبط بکنن اینه که هفته ی دیگه اگه امتحان میان ترم ت رو دارن اون وسط مسط ها کِی می تونن یه وقت خالی واسه خوندن روزنامه وار درست پیدا کنن و کی برن جزوه های فتو شده ت رو از انتشارات فنی بگیرن! می خواستم بهش تاکید کنم که این قدر واسه من و این بچه ها انرژی نذار و از احساس مسؤولیتت در قبال گفته شدن کلیه ی مطالب تو این کلاس حرف نزن چون همه ی حرفهات به چیزشونم نیست. می خواستم اینم تاکید کنم همه ی این حرفهام به خاطر این نیست که از کلاس انداختیم بیرون و واسه اینه که هنوز بلد نیستی درس بدی و کلاسی که همه ی مباحثش ایدئولوژیکه و می تونه چالش برانگیز باشه تبدیل شده به مکانی واسه چرتِ سر ظهر زدن و فکر کردن به خوراک دلمه و مرغ سوخاری! آره می خواستم همه ی اینا رو بهش بگم اما سرم داد کشید و گفت که هر چی زودتر برم بیرون و بیشتر از این وقت کلاس رو نگیرم. منم با دست و پای آویزون کوله ای که روی زمین کشیده می شد کلاس رو ترک کردم سعی کردم که یادم بمونه که فردا از آموزش راجع به چگونگی حذف کردن درس بپرسم و همین طور که در رو پشت سرم می بستن به 15 واحده شدن فکر می کردم این که قاعدتا مشکلی نخواهد داشت...

جمعه ی بارونی

2008-10-03T20:44:00.003+03:30

وقتی می خواستم در و دیوار خونه رو بهم بکوبم و از خدا می خواستم که این هفته های کذائی هر چی زودتر بگذرن تا شاید وارد مرحله ی بهتری از زندگیم بشم یادم اومد این هفته ها که من گذر سریعشون رو آرزو می کنم واسه خاله مهشاد که غده های سرطانی ریه هاشو گرفته، شاید همه ی زندگیش باشن..

خیلی جالبه که بی تفاوت به گذر روزها و برگهای تقویم روزهات رو شب کنی و شب هات رو روز، بعد کاملا اتفاقی بفهمی که امروز دوازدهم مهره و روزهات به واسطه ی تولد یه دوست هم که شده با هم فرق دارن. روز تولد بهم یادآوری کرد که فردا می تونه یه روز دیگه باشه..

حس ِخوبی بود که پسره تو اون تبلیغ تلویزیونی می گفت: تو بزرگتر از اونی که چیزی رو بخوای و بدستش نیاری ولی حس ِبدی بود که احساس کردم کوچیکتر از اونیم که چیزی رو بخوام..

غروب جمعه رو هم اضافه کن به همه ی اینا...

بازی های مرگ

2008-10-02T01:43:00.003+03:30

خب اصولا خواهر کوچیکه به یه بازی با عنوان بازی های مرگ دعوتم کرده که نمی دونم سر و کله ش از کجا پیدا شده چون تا حالا جائی چشمم بهش نخورده ولی خب ما هم می نویسیم تا حالا چه بلاهایی به سرمون نازل شده، البته 5تاش رو..

1: اولین چیزی که میاد به ذهنم مربوط به 2سالگیم میشه و بر میگرده به زمانی که تازه راه افتاده بودم و به قول شاعر گفتنی هنوز تاتی تاتی می کردم. البته قاعدتا خودم چیزی یادم نمیاد اما بر طبق گفته های بزرگترها جریان از این قرار بوده که همه ی بچه ها در خانه ی یکی از عموها مشغول بازی بودند و من هم سپرده شده بودم به ید ِخواهر تارا تا از من حفاظت کنه و من در غیاب سایر کودکان هم سن و سالم لج نکنم. الان می تونم تجسم کنم که تارا چطور غرق مامان بازی شده بود و تو نقشش فرورفته بود که حواسش به کل از من قطع شد و من از خانه خارج شدم و مسیر ناکجا آباد رو در پیش گرفتم. جا داره که اشاره کنم سایت پلان حوادث شهر رشت نبوده و یک آبادی بوده حاوی جاده و جنگل و گرگ و گراز! خلاصه مدتی از ترک دیار من می گذره که مامانم سراسیمه سراغ من رو از تارا می گیره و اون که خونسرد جواب میده:نمی دونم! و مامانم که شروع به آه و شیون می کنه و پچ پچ های فامیل که مثلا یه جور میگفتن که مامانم نشنوه :_:«اگه بیفته تو دره؟!»«اگه بره تو مزرعه آفتابگردون دیگه اصلا نمیشه پیداش کرد» «تو جاده نرفته باشه» «کسی اگه پیداش کنه برش داره!» و مامانم که همیشه زرنگتر از این حرفها بوده با شنیدن هر کدوم از این دیالوگا یه جیغ بنفش میکشیده و منت میکرده که تو رو خدا بچه م رو پیدا کنید!:دی در نهایت پیدا شدم دیگه ولی آخرشم هیشکی نفهمید که بو چو صورت با اون شرایط فیزیکیم دو کیلومتر مسیر سربالایی رو پیاده رفتم و سر از خونه ی کبری خانوم درآوردم که وقتی من و پیدا کرد همه سر و کولم خاکی بود و لباسای نوه ش رو بهم پوشوند. فکر کنم یه کم انجیر هم داد بخورم. خدا بیامرزتش.

2: اون موقع ها که ابتدائی_راهنمایی بودم زیاد خبری از کنسرت و این صوبتا نبود که یه گروه اومده بودن و یه کنسرت گیتار برقی گذاشته بودن و یادمه یکی از آهنگاشونم هتل کالیفرنیا بود. خلاصه من و دخترخاله م بلیط گرفته بودیم در مسیر بازگشت خیلی همچین خوشحال بودیم که بله! بالاخره ما هم کلی باکلاسیم و امشب قراره بریم کنسرت و که اتفاقا همه آهنگاشم خارجیه و چه و چه.. که بند کاپشن این دوشیزه ی عزیز گیر میکنه به سپر پشت یه تاکسی و تالاپی میفتم زمین و تاکسی هم شروع به حرکت میکنه و منم مسیری حدود پنجاه متر رو مثل زنهایی که تو فیلمهای تاریخی با گیسهاشون به دمب اسب بسته میشن، با پیشونی کشیده میشم رو آسفالت و تنها چیزی که می فهمیدم صدای مردهایی بود که داد می زدن هُپ! هُپ! و من که فقط آرزو می کردم تاکسی هر چی زودتر واسته! هیچی دیگه شبش با چشای کبود و صورت ورم کرده شبیه مشت خورده ها پاشدم رفتم کنسرت. البته دیگه کنسرت که نبود کوفت بود.(انصافا چه بلاهای عجیب غریبی سرم اومده ها!!)

3:یه باری یم چهار_پنج ساله بودم که تنهایی تو سالن خونمون گرم بازی بودم و از این سر سالن با کله می دوئیدم اونورش(خدائی چه لذتی می بردم از این کار؟!! اونم تنهایی!!) عرضم به حضورتون که دو طرف سالنی هم که من در اون مشغول آمد و شد به صورت متناوب بودم دو تا شوفاژ از این مدل پره پره ای ها بود. مادر گرامی هم یادمه چندین و چند بار تذکر دادن که تینا جان نکن! اون جوری عین خُلا ندو این ور اون ور! با کله می ری تو شوفاژهاااا!! بعدش رفت حموم لباس بشوره و منم همون طور گرم بازی بودم که تو یکی از این دفعاتی که با کمر خم شده و کله ی به سمت جلو کشیده شده مشغول دوئیدن بودم در قسمت انتهایی سالن با پیشونی خوردم به شوفاژ!! دستم و گذاشتم روش و از درد دوئیدم سمت مبل که دیدم مامان جیغ زنان از حموم اومد بالاسرم. نمی دونم از کجا فهمیده بود چون واسه اینکه دعوام نکنه تا حد ممکن سعی کرده بودم صدام در نیاد ولی خودش میگه جیغ زدی! خانوم دکتر قدوسی هم یه پارچه ی سبز گذاشت رو صورتم و گفت حالا تنبیه می شی که دیگه از این شیطونیا نکنی! قلبش از سنگ بود به نظرم. الآن هم علامت اون بخیه ها رو رو پیشونی م دارم که گاهی وقتا باعث میشه احساس کنم فامیل هری پاترم.

4:این یکی م بلایی بود که با نهایت بی رحمی سرم آوردن، خودش نیومد! سالگرد زلزله بود و ما هم رفته بودیم رستم آباد. صبح بعد از اینکه جماعتی رو که می رفتن به تازه آباد بدرقه کردیم و شربت زعفرانی خیرات کردیم، اومدم تو خونه و دخترعموهام یه لیوان شربت دادن دستم و گفتن ما همه خوردیم و اینم الآن سهم توئه. منم یکی دو تا قلپ خوردم که دیدم ناکس ها دارن ریز ریز می خندن! اصن قضیه از اولش هم مشکوک بود. هیچی دیگه شربت من زیادی شربتای مردم بود که همه رو ریخته بودن تو یه لیوان! بی مروتا شوخی شون به قول سینا شوخی شهرستانی بود. خیلی بدجنسانه بود به نظرم. هنوزم وقتی یادم میاد احساس می کنم نمی بخشمشون.

5:فجیع ترینشونم مربوط به سی و یکم مرداد پارسال میشه. فردای تولدم بود و من پس مانده های احساس ِ بودن و شوق جوانی هنوز تو وجودم بود که تو جاده لاستیک ترکوندیم و کنترل ماشین به کل از دستمون خارج شد. ترمزمون هم به هیچ صراطی مستقیم نبود و من و مامان با کمربندهای ایمنی بسته هر لحظه منتظر بودیم که ببینیم تو اون اتوبان چی قراره به سرمون بیاد. تو این گیر و دار من واسه اینکه ماشین به بلوکهای بتنی وسط جاده نخوره و از میزان خسارت ماشین تا حد ممکن کاسته شه فرمون رو کشیدم سمت ِخودم البته چون در اون ایام هنوز راننده نبودم آینه بغل رو نداشتم و بی خبر از اینکه یه تریلی داره از پشتمون میاد! هیچی دیگه با زبان بی زبانی ماشین رو راست بردم تو دهن کامیون! البته شانسی که آوردیم این بود که زیرش نرفتیم بلکه خوردیم به لاستیکش و دوباره پرت شدیم سمت همون بلوکهای بتنی مذکور که بالاخره ماشین واستاد و من و مامان که مبهوت به هم خیره شده بودیم! جا داره که اشاره کنم کامیون مذکور حتی نیش ترمزی نزد که وضعیت سرنشینان خودروی مفعول رو مشاهده کنه و یا اینکه امکانات استفاده از بیمه ی شخص ثالثش رو در اختیارمون بگذاره! همانا پروردگارش نبخشایدش چون ما بیمه بدنه نداشتیم و اونم نمی دونست که ما اون تو حالمون خوبه و این تصادف واسمون حکم یه سینما 2000 با بلیت 4میلیون تومانی را داشت!

مهمونهای من هم اینا هستن:سورنا ، سارا ، مانیا ، آقای تایمز ، عامر[(با الف یا عین؟! )به خاطر طنز خاصش!؛)]