ماه و ماهی

This blog has moved

2010-04-29T12:08:00.001+04:30

This blog is now located at http://weblog.mahomahi.com/.
You will be automatically redirected in 30 seconds, or you may click here.

For feed subscribers, please update your feed subscriptions to
http://weblog.mahomahi.com/feeds/posts/default.

کاش ببینی

2010-04-24T14:16:00.000+04:30

انگشتر آبی ئی رو که همیشه دست ملیسا می دیدم و می گفتم دوستش دارم خریدم و انگشتم انداختم. شهر کتاب هم که رفتم یه پاک کن فانتزی خیلی بزرگ 15*5 خریدم که روش نوشته بود: for your big mistakes . شبها منتظر می مونم تا ساعت یک شه و اونوقت همه ی آهنگهایی رو که مدتها دنبالش بودم رو دانلود می کنم تا صبح با یه بهانه ی خوب دکمه ی پاور کامپیوتر رو بزنم. از حموم هم که میام موهام رو با دقت سشوار می کشم و دامن فُن چهارخونه م رو می پوشم تا یه حس ِخوب ِدخترونه داشته باشم. تو همه ی این روزها تو همه ی چتها و اس ام اس هام از دندونها و لبخندهای مکرر استفاده می کنم که به خودم بقبولونم و باور کنم که چیزیم نیست.. من حالم خوبه..

بی حوصلگی ها

2010-04-23T21:05:00.001+04:30

چه دلم خوش نیست تو همه ی این روزهای بهاری که آسمونم یه ریز می باره. چه دلم همه ش آهنگهای آروم ابرهای حسین علیزاده رو می خواد با ساعتهای ساکت و بیکار که سرد و بی حوصله زل بزنم به در و دیوار. چه دلم محبت می خواد که عمرش فقط یه هفته نباشه. چه دلم عاشقی می خواد با همه ی حس های خوبش. چه دلم نوازش می خواد، آروم.. تو این هوای بارونی. و نگاهی که تحسین کنه همه ظرافتای تنمو. دلم یه حس خوب می خواد. که تکرارش کنم لابه لای کشیدگی دستهام. تو خالی ِبین انگشتهام.. چه دلم یه تو می خواد که قوی باشه و بزرگ.. با یه حس مهربون رو نوک انگشتهاش. دلم برگ می خواد و باد.. که خیس و ساکت و نارنجی افتاده باشه رو آسفالت. تو سکوت نگاهش کنم و بادی که بپیچه تو گردنم و با حرکت سردش روی پوستم احساس بودن کنم و دلم خوش باشه.. به این بارونی که این آسفالت سیاه رو خیس کرده.. چه دلم دلِ خوش می خواد..

2010-04-15T23:48:00.001+04:30

دلم نوازش دستهات رو می خواد..

لعنت به این فاصله

وقتی آدم بعد از کازابلانکا بخوابه

2010-03-28T17:11:00.001+04:30

بهم می گه: " به سلامتی نگاهت، کوچولو "

88

2010-03-20T03:22:00.002+03:30

سالِ بد

سالِ باد

سالِ اشک

سالِ شک.

سالِ روزهای دراز و استقامت های کم

سالی که غرور گدائی کرد.

سالِ پست

سالِ درد

سالِ عزا

سالِ اشکِ پوری

سالِ خونِ مرتضا

سالِ کبیسه...

زندگی دام نیست

عشق دام نیست

حتی مرگ دام نیست

چرا که یارانِ گمشده آزادند

آزاد و پاک...

من عشق ام را در سالِ بد یافتم

که می گوید «مأیوس نباش»؟_

من امیدم را در یأس یافتم

مهتاب ام را در شب

عشق ام را در سالِ بد یافتم

و هنگامی که داشتم خاکستر می شدم

گُر گرفتم.

زندگی با من کینه داشت

من به زندگی لبخند زدم،

خاک با من دشمن بود

من بر خاک خفتم،

چرا که زندگی، سیاهی نیست

چرا که خاک، خوب است.

من بد بودم اما بدی نبودم

از بدی گریختم

و دنیا مرا نفرین کرد

و سالِ بد در رسید:

سالِ اشکِ پوری، سالِ خونِ مرتضا

سالِ تاریکی.

و من ستاره ام را یافتم من خوبی را یافتم

به خوبی رسیدم

و شکوفه کردم.

تو خوبی

و این همه ی اعتراف هاست.

من راست گفته ام و گریسته ام

و این بار راست می گویم تا بخندم

زیرا آخرین اشکِ من نخستین لبخندم بود.

تو خوبی

و من بدی نبودم.

تو را شناختم تو را یافتم تو را دریافتم و همه ی حرفهایم شعر شد

سبک شد.

عقده های ام شعر شد همه ی سنگینی ها شعر شد

بدی شعر شد سنگ شعر شد علف شعر شد دشمنی شعر شد

همه شعرها خوبی شد

آسمان نغمه اش را خواند مرغ نغمه اش را خواند آب نغمه اش را خواند

به تو گفتم:«گنجشکِ کوچکِ من باش

تا در بهارِ تو من درختی پُرشکوفه شوم.»

و برف آب شد شکوفه رقصید آفتاب درآمد.

من به خوبی ها نگاه کردم و عوض شدم

من به خوبی ها نگاه کردم

چرا که تو خوبی و این همه اقرار هاست، بزرگترینِ اقرارهاست._

من به اقرارهای ام نگاه کردم

سالِ بد رفت و من زنده شدم

تو لبخند زدی و من برخاستم.

دل ام می خواهد خوب باشم

دل ام می خواهد تو باشم و برای همین راست می گویم

نگاه کن:

با من بمان!

الف.بامداد

.......................................................................................

پ ن: با من بمان.

قدرت دستها

2010-03-13T14:05:00.000+03:30

یادمه پخش سریال خاک سرخ که تموم شده بود صدا و سیما یه نشستی گذاشته بود با حاتمی کیا و بقیه عوامل فیلم. یادمه تو قسمت پرسش و پاسخش که بود یکی ازش پرسیده بود که از سینمای جنگ خسته شدین؟ هنوزم طاقت ایستادن روی اعتقادات خودتون رو دارید؟ و حاتمی کیا با تم خاص ادبیاتش و اون حالت حرکت لبهاش که همیشه واسم مطبوع بوده یه خاطره ای از روزهای جنگش تعریف می کنه که تو یه عملیات عقب نشینی در حال دوئیدن بودن و تیرهای عراقی ها همین طور از پشت سر می باریده که یهو یه دستی پاش رو میگیره و نگهش می داره میگفت که یه مجروحی بوده که معلوم بود تا دقایقی بیشتر نمی مونه و با وجود خونی که تو صورتش نبود و لبهای بیرنگش عجیب دستهاش چه قدرتی داشتن. می گفت واژه هاش گویا نبودن و من فقط از حالت چشمهاش می فهمیدم که ازم کمک می خواد. می گفت در اون شرایط کاری از دستم برنمیومد و فقط تونستم قول بدم که جلوتر که به نیروهای امداد که رسیدم براش کمک بفرستم. و با چشم های آبی ئی که مثل پرستویی اشک عیان نداشت اما خیس بود این طوری گفت: «برادر من چیزی که باعث میشه من روی سینمای جنگ کار کنم نه این حرفهای توئه نه هیچ چیز دیگه ای. قدرت کلمات اون قدری نیست که باعث بشه من غرّه بشم یا که مثلا بخواد انگیزه م رو واسه ادامه دادن بگیره چیزی که من رو جلو می بره قدرت اون دستهاست که هنوز رو پای منه و باعث میشه که از جنگ بگم!» این جزء اون دسته از دیالوگهاییه که واسه همیشه ش تو ذهنم موند چون عمیق بود چون پشتش واقعا یه اعتقادی بود چون گوینده ش بهش باور داشت و تا کجام نفوذ کرد. تا همین جا که عین جمله هاش تو ذهنم مونده و این هیچ ربطی به حافظه ی قوی م نداره. چون اصولا کلماتش تو دلم نفوذ کرده بود. تا میگذره و میرسه به این آخریا. اون جا که از جادوی دستهام گفتی دیالوگهای حاتمی کیا اومد جلوی چشمم با خودم فکر کردم که حتما همه ی دستها پشتشون یه قدرتی هست. درست مثل اون جا که کوروش رنجبر تو شعرش میگه دستی که آرامش دهد نمی یابد... فکر کردم که حتی دستها با حرکتشون می تونن حرف بزنن. درست مثل چشم ها. چشم ها هم همیشه خیلی گویاتر از واژه ها هستن و صریح تر حرفهاشون رو میزنن مثل اون جا که داشتی گل یخ فرهاد رو می خوندی اما چشم هات چیزی سوای حرکت لبهات می گفتن. مثل اون جا که اون مجروح با چشمهاش حرف می زد. اون شب به جادوی دستها ایمان آوردم و معتقد شدم پشت هرچیزی اگه یه حس یا باور قوی باشه چقدر قدرت تاثیرش رو زیاد میکنه.. مثل دیالوگهای حاتمی کیا مثل حرکت دستهای من.

امروز: با خودم فکر می کنم که دستهام چه کم قدرت بودن. شاید به خاطر اینکه همیشه سردن..

اشکی نمی ریزم.. آهی هم نمی کشم.. 88 که تموم بشه همه چیز رو با خودش خاک می کنه. همه ی خاطرات خوب رو هم حتی...

2010-02-22T00:08:00.002+03:30

مامان اینا پذیرفتن که تارا از این خونه بکنه و بره و دیگه اصولا عادیه که من به قصد تارا هفته هفته خونه رو ترک کنم و روزها و روزها کسی تو اتاقم نباشه و این واسشون عین حقیقت شده که تمام این مدت ترمه پشت کامپیوتر بشینه و حتی بشقاب غذاش رو هم با خودش به اون پشت ببره.

بابا می گه بچه ها بزرگ می شن، کاریش نمیشه کرد. آدم باید بپذیره. و من میبینم مامان و بابا چه آهسته و آروم این حقیقت تلخ زندگی رو می جوئن و قورت می دن و سعی می کنن که هضمش کنن. و به نظرم دوتائی با هم چه یهو تنها شدن.

2010-02-09T18:16:00.002+03:30

لینک رو تو فایل تکست که رو دسک تاپ گذاشتیم save می کنم که وقتی اومدی وبلاگ دختره رو نشونت بدم. یادم رفته بود که از این خونه رفتی و دیگه هیچ دلیلی نداره که عکس ها و خبرها رو از فیس بوک و این ور اون ور تو مای داکیومنت سیو کنم. تو یه تیکه ی بزرگ از منی که حالا کنده شده و من امروز و دیروز بیشتر از هر وقت دیگه ای احساس تنهایی دارم. حالا می فهمم که واسه هر چیز ناراحت نکننده ای چرا این اشکهام تموم نمیشه

............................................

پ ن: و من برای پیدا کردن یه عکس واسه ی این پست پای هر عکس دو تائیمون زار میزنم