we all are Majid Tavakoli

پرسیدم حالا ما که دختریم و همیشه یه شال دروغکی درست مثل مالِ مجید تو کوچه و خیابون و مدرسه رو سرمون بوده، چه جوری باید حمایتمون رو نشون بدیم؟ میگه: نمی دونم، بعضیا ریش و سبیل گذاشتن و اومدن. میگم نه این نیست.

پرتره ی دخترک این پازل نیمه کاره بهم حسِ تصویر ندا رو میده. به امید روزی که با روسری های "نه اجباری" همراه مجید توکلی ها از این بهشت زورکی بریم بیرون. ما پازلمون رو تموم می کنیم.